Uzasadnienie
Skarżący wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na postanowienie tegoż organu, w którym Kolegium uznało zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zakres tej kontroli sprecyzowany został m. in. w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie.
Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zgodnie zaś z art. 37 § 1 kpa - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Skarżący wnosząc zażalenie do Kolegium wykorzystał przysługujący mu środek służący do zwalczania zarzucanej organowi niższej instancji bezczynności, a wobec wyczerpania trybu odwoławczego spełnił niezbędny warunek do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji.
Tym samym skarżący może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, za pośrednictwem tegoż organu.
Skarżący nie może natomiast złożyć skargi na postanowienie, w którym Kolegium uznało za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność organu I instancji, o czym skarżący został pouczony w treści postanowienia Kolegium z dnia 9 lutego 2010 r.
Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116).
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił niedopuszczalną skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w którym Kolegium uznało za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność organu I instancji.