Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 października 2013 r.
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. G. na decyzję Rektora Katolickiego Uniwersytetu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...].
W dniu 6 lutego 2014 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 13 lutego 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała, że wyznaczyła dla skarżącego adwokat M. B..
W dniu 7 marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła opinia adwokat M. B. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku.
Pismem z dnia 17 marca 2014 r. (data wpływu do WSA w Lublinie - 19 marca 2014 r.) skarżący wniósł o rozpatrzenie wniosku z dnia 19 marca 2014 r. zawartego na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie (art. 243 § 1 p.p.s.a). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jak wynika z treści art. 243 § 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane tylko raz w toku danego postępowania w danym zakresie. Skarżącemu, co jest bezsporne, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. przyznał już prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W związku z powyższym wniosek skarżącego o ponowne przyznanie prawa pomocy z dnia 19 marca 2014 r. poprzez ponowne ustanowienie adwokata jest bezprzedmiotowy.
Odnosząc się natomiast do treści pisma skarżącego z dnia 17 marca 2014 r. wyjaśnić należy, że jeśli skarżący ma zastrzeżenia do działania adwokata wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką może zwrócić się do niej w celu zmiany pełnomocnika.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 254 p.p.s.a. w związku z art. 243 § 1 Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.