Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. Zakład Budownictwa Ogólnego., karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.
Z uzasadnienia wynika, że podstawą nałożenia kary były ustalenia kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] października 2011 r., obejmującej wykonywanie transportu drogowego środkiem transportu, wraz z naczepą. Z dokumentów przedstawionych przez kierowcę pojazdu wynikało, że przewóz wykonywało przedsiębiorstwo A. K..
Karę pieniężną nałożono w związku z tym, że przedstawione w toku kontroli świadectwo ATP, wymagane ze względu na charakter przewożonych towarów (mrożone warzywa i owoce), okazało się nieautentyczne. Oznaczało to naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265; dalej jako: u.t.d.).
Po rozpatrzeniu odwołania A. K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z [...] sierpnia 2012 r. A. K. podniósł zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy toczy się postępowanie karne w przedmiocie sfałszowania świadectwa ATP, a jego wynik może przesądzać o istnieniu okoliczności, za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności, w zakresie niedopełnienia obowiązku zaopatrzenia pojazdu w prawidłowe świadectwo.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie sądu w badanej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przed sądem.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie szeroka nowelizacja ustawy o transporcie drogowym (ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. nr 244, poz. 1454), która m.in. zmieniła brzmienie załączników do ustawy.
Do domniemanego naruszenia doszło w okresie obowiązywania ustawy w wersji sprzed nowelizacji (kontrolę przeprowadzono w dniu 11 października 2011 r.). Decyzje organów obydwu instancji wydano już po wejściu w życie wspomnianej nowelizacji.
Zgodnie z regulacjami intertemporalnymi (art. 10 ustawy zmieniającej z 16 września 2011 r.) w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosuje się przepisy ustawy o transporcie drogowym w nowym brzmieniu, ustalonym ustawą zmieniającą.
Organ I instancji oparł się na powyższej regulacji, nakładając karę pieniężną zgodnie z przepisami, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy.
Należy zwrócić uwagę, że w wyniku nowelizacji uległa zmianie wysokość kar pieniężnych za zarzucane skarżącemu naruszenia. Wedle załącznika do ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli (przed wejściem w życie nowelizacji), wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego świadectwa zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów było sankcjonowane karą w wysokości 2.000 zł (lp. 8.1 załącznika). Z kolei wedle przepisów obowiązujących po nowelizacji, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu podlega karze pieniężnej w kwocie 8.000 zł (załącznik nr 3, lp. 3.3).
W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Go 362/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "czy art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454) w zakresie w jakim nakazuje stosować w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą, do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie i tym samym przewidującej wymierzenie kary pieniężnej w wysokości wyższej niż przewidziana w chwili wystąpienia zdarzenia (tempus regit actum) rodzącego odpowiedzialność karnoadministracyjną, jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Z informacji dostępnych na stronach internetowych Trybunału wynika, że sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą P. 36/12 i do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta.
W ocenie sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zachodzi konieczność zawieszenia postępowania do czasu wydania przez TK orzeczenia udzielającego odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie prawne. Ewentualne stwierdzenie niekonstytucyjności art. 10 ustawy nowelizującej, stanowiącej jedną z podstaw prawnych zaskarżonych decyzji, może mieć istotny wpływ na ocenę legalności decyzji wydanych w sprawie skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.