Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. pełnomocnik M. N.,M. N., A. N. i J.N.wniósł skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] 2014 r., znak: [...], w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków. W skardze zawarto wniosek o zwolnienie skarżących od kosztów sądowych. Do skargi załączono m.in. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym jako wnioskodawcę wskazano J.N., będącą ustawowym przedstawicielem (matką) skarżących A. i J. N. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, argumentując, że wnioskująca o przyznanie prawa pomocy J. N. nie jest stroną postępowania, lecz działa jako przedstawiciel ustawowy małoletnich skarżących, w związku z tym nie może być jej przyznane prawo pomocy.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej wniósł w terminie sprzeciw, w którym podniósł, że wniosek o przyznanie prawa pomocy był składany przez małoletnich skarżących, zaś urzędowy formularz w ich imieniu wypełniła matka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd.
W niniejszej sprawie nie było podstaw do odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza, zatem został on wniesiony skutecznie, co oznacza utratę mocy prawnej postanowienia referendarza i konieczność rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez sąd.
Jak jednoznacznie wynika z treści art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z kolei w myśl art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Kluczowe dla sprawy jest ustalenie, kto w istocie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W skardze do sądu zawarto wniosek o zwolnienie skarżących od kosztów sądowych w całości. W dołączonym do skargi wniosku, na formularzu urzędowym, jako wnioskodawcę wpisano: J. N., nie zaś małoletnie skarżące A. i J. N., reprezentowane przez matkę – J. N. Uzasadnienie wniosku i oświadczenie i stanie rodzinnym, majątku i dochodów jednoznacznie odnosi się do J. N., choć oczywiście oświadczenie obrazuje również sytuację majątkową małoletnich skarżących, skoro pozostają z matką w tym samym gospodarstwie domowym. Nie wyklucza to jednak możliwości posiadania majątku i dochodów przez małoletnie dzieci. Chybione w tej sytuacji są argumenty pełnomocnika, że wniosek złożyła J.N., działająca jako przedstawiciel ustawowy małoletnich skarżących. Przeczy temu jednoznaczna treść wniosku.
W związku z tym, że prawo pomocy jest przyznawane wyłącznie na wniosek, sąd nie może korygować tak dalece złożonego wniosku, że przyznać prawo pomocy zupełnie innej osobie, niż wskazano w urzędowym formularzu. Należy przy tym zauważyć, że skarżący są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zwrócić uwagę na prawidłowe wypełnienie formularza wniosku.
Z uwagi na powyższe sąd nie mógł przyznać prawa pomocy osobie nieuprawnionej do złożenia takiego wniosku.
Na marginesie należy zaznaczyć, że zawarty w sprzeciwie wniosek o przyznanie prawa pomocy małoletnim A i J. N.zostanie rozpatrzony odrębnie.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 260 oraz art. 243 § 1 p.p.s.a.