Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie zwolnienia Ł. K. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ odwoławczy argumentował, że zwolnienie sierż. szt. Ł. K. nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) w wykonaniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie wydalenia skarżącego ze służby w Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyjaśnił, że stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W niniejszej sprawie wykonaniu podlegało wykonaniu prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby. W myśl art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie wydane przez organ odwoławczy jest prawomocne w dniu jego wydania. Zgodnie z art. 135o ust. 4 ustawy o Policji, przełożony właściwy w sprawach osobowych, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wydalenia ze służby, poprzez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Na mocy art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby w takim przypadku jest obligatoryjne, a rozkaz personalny wydany na tej podstawie należy do rozkazów o charakterze egzekucyjnym, służy bowiem wykonaniu innej decyzji administracyjnej tj. orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Postępowanie w takiej sprawie osobowej wyłącza w tym przypadku wszystkie inne przeszkody w zwolnieniu policjanta ze służby, zaś decyzja o zwolnieniu jest wyłącznie aktem wykonania kary dyscyplinarnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Ł. K. wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, iż zwolnienie skarżącego ze służby odbywa się na podstawie rozkazu personalnego, podczas gdy zgodnie z przedmiotowym przepisem zwolnienie policjanta ze stanowiska służbowego następuje w formie decyzji;
- 2) art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k p a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organy postępowania wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, które to okoliczności miały wpływ na wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2017 r.,
- 3) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zasadne jest nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) był przepis art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji określający, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował powyższe uregulowanie oznaczające, że konsekwencją prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu funkcjonariusza Policji ze służby jest obligatoryjnie zwolnienie takiego funkcjonariusza i taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skarżącego uznano za winnego popełnienia dwóch deliktów dyscyplinarnych. Pierwszy z nich polegał na tym, że w dniu [...] listopada 2016 r. w miejscowości M., woj. [...], w czasie wolnym od służby nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania się kierując pod adresem R. K. wulgarne słowa. Drugi z zarzucanych czynów polegał na tym, że w okresie od dnia [...] do [...] listopada 2016 r. skarżący nie dopełnił obowiązku służbowego i nie powiadomił Komendanta Miejskiego Policji w L. pisemnym raportem o wszczęciu postępowania karnego przeciwko swojej żonie I. K..
Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant Miejski Policji w L. uznał skarżącego winnym popełnienia powyższych przewinień i na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134 pkt 6 ustawy o Policji wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby. Rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2017 r. Inne utrzymał w mocy powyższe orzeczenie w przedmiocie kary dyscyplinarnej. Orzeczenie to zostało skontrolowane i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. akt [...] oddalono skargę Ł. K.. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...] oddalono skargę kasacyjną od wniesioną od wspomnianego wyroku WSA w Lublinie. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że Ł. K. został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z art. 135o. ust. 4 ustawy o Policji wynika, że przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę: wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego.
W orzecznictwie sygnalizuje się, że wymierzenie kary wydalenia ze służby stanowi podstawę do przymusowego zakończenia stosunku służbowego w Policji na mocy decyzji administracyjnej i w takiej sytuacji organ Policji ma ustawowy obowiązek zwolnienia policjanta ze służby (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 635/17).
Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 32 ustawy o Policji. Przepis ten w ust. 1 wymienia organy właściwe w sprawach dotyczących mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia policjantów oraz ich zwalniania z zajmowanych stanowisk. Z treści art. 32 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. To, że powyższy przepis posługuje się pojęciem "decyzji" nie oznacza, że organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w niewłaściwej formie. Aktem administracyjnym, który rozstrzyga w sprawach osobowych policjantów jest decyzja administracyjna wydawana w formie rozkazu personalnego. Jak wcześniej wyjaśniono, wykonanie kary wydalenia ze służby następuje poprzez wydanie rozkazu personalnego (art. 135o. ust. 4 ustawy). Poza tym zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), sprawy osobowe policjantów załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. W myśl powołanego przepisu, decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.
Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie niezbędne wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). Co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., I OSK 1806/11).
Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo przyjął, dokonując interpretacji art. 108 § 1 k.p.a., że za nadaniem decyzji personalnej rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiał interes społeczny wyrażający się tym, że zadania z zakresu bezpieczeństwa i porządku publicznego powinny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji oraz przestrzegające przepisów służbowych i obowiązującego porządku prawnego – zgodnie z przyjętymi na siebie zobowiązaniami wynikającym z art. 27 tejże ustawy. Dalej organ odwoławczy argumentował, że od funkcjonariusza Policji wymaga się, aby poza służbą zachowywał się on odpowiednio z uwagi na to, że swoją osobą reprezentuje zarówno godność Państwa, jak i pełnionej służby.
Wyniki kontroli sądowej nie potwierdziły również zasadności zarzutu o poczynieniu przez organ błędnych ustaleń, niemających odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.