Postanowienie WSA w Lublinie z 28 marca 2008 r., III SA/Lu 75/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 28 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M.S> na decyzję Prorektora ds. Dydaktyki i Wychowania [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na II semestr studiów na Wydziale Prawa, Prawa [...] i Administracji w roku akademickim 2007/2008 w zakresie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2008 r. wzywające do uiszczenia wpisu postanawia odrzucić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Sadurski przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem datowanym na 3 marca 2008 r. M.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2008 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu.

Zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez złożenie czytelnej wersji treści wskazanego zażalenia z dnia 3 marca 2008 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 14 marca 2008 r. Pismem datowanym na 19 marca 2008 r. M.S. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wniosek o przekazanie przedmiotowej sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie /data nadania 20 marca 2008 r./ Pismo to nie odnosi się do zarządzenia z dnia 10 marca 2008 r., którym skarżący został wezwany do złożenia czytelnej wersji treści zażalenia z dnia 3 marca 2008 r.

Zatem, wymagany siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 3 mara 2008 r., upłynął bezskutecznie z dniem 21 marca 2008 r.

Zgodnie z treścią art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również takie którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 178 i art. 197 § 2 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.