Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 maja 2012 r. (data wpływu do sądu), złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku skarżąca załączyła plik dokumentów sporządzonych w języku angielskim, opisanych przez skarżącą, które według jej zapewnień obrazują jej trudną sytuację materialną i zdrowotną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz. U. z 2012 r. nr 0, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Do kosztów sądowych na obecnym etapie sprawy należy wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/). Pozostałe ewentualne koszty sądowe, które mogą, ale nie muszą wystąpić tj. opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, opłata sądowa od zażalenia, wpis sądowy od potencjalnej skargi kasacyjnej, nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych /Dz.U.
Nr 221, poz. 2192/ oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Podkreślić należy, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma zastosowanie w stosunku do osób ubogich, które ze względu na sytuację życiową (np. brak majątku, brak dochodów), mimo największych starań, nie są w stanie wygospodarować środków na ich poniesienie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W przedstawionych przez skarżącą okolicznościach, rozważając możliwość poniesienia przez nią kosztów sądowych, stwierdzić należy, że sytuacja materialna skarżącej nie należy do skrajnie trudnych. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wykazała, że zamieszkuje na stałe za granicą, gdzie prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych. Skarżąca utrzymuje się z dochodu z pomocy społecznej w wysokości [...] [...] brutto ([...] po potrąceniach). Dochodem tym, jak skarżąca podała w rubryce nr 9 urzędowego formularza, dzieli się z rodziną w Polsce – z matką, siostrzenicami i siostrzeńcem. Na dowód pomocy rodzinie skarżąca załączyła kserokopie paragonów fiskalnych, potwierdzających zakup urządzeń gospodarstwa domowego.
Oceniając możliwości płatnicze skarżącej referendarz sądowy miał na uwadze, że skarżąca jest w stanie wygospodarować środki na pomoc finansową rodzinie w Polsce. Pomoc ta jest dobrowolna (skarżąca nie wykazała, aby była obciążona obowiązkiem alimentacyjnym). Nie ma zatem przeszkód, aby część uzyskiwanych dochodów skarżąca przeznaczyła na opłacenie kosztów sądowych, które w niniejszej sprawie są niewielkie i na obecnym etapie postępowania wynoszą 100 zł.
Reasumując, skarżąca nie wykazała spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w częściowym zakresie.
Z tych względów oraz działając na podstawie o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.