Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności celnej wynikającą z długu celnego od towaru na [...] zł, określił kwotę podatku akcyzowego na kwotę [...] zł, określił kwotę opłaty paliwowej na [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług na [...] zł. W pouczeniu organ wskazał, że o w/w. decyzji przysługuje odwołanie do Dyrektora Izby Celnej składane za pośrednictwem organu I instancji.
Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania S. Z., wydał w dniu [...] marca 2015 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2014 r.
S. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Odrzuceniu zatem będzie podlegała skarga w sprawie, w której zachodzi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron), a tożsama sprawa jest zakończona prawomocnym rozstrzygnięciem sądu, bądź jest w toku. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję organów obu instancji. Jak wynika z rejestru spraw sądowych sprawa zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Lu 594/15 dotyczy decyzji Dyrektora Izby Celnej z dniu [...] marca 2015 r. nr [...] wydanej w wyniku wniesienia odwołania przez skarżącego na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że zachodzi zarówno tożsamość przedmiotowa, jak i tożsamość podmiotowa. Sąd ponadto jest upoważniony przez ustawodawcę do badania decyzji II, jak i I instancji pod kątem naruszenia przepisów prawa w sprawie III SA/Lu 594/15.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.