Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2015 r., sprecyzowanym - na wezwanie sądu - pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] 7.2014 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.)
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Sąd może zatem rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji wydanej po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.
Skarga do sądu administracyjnego, złożona od orzeczenia wydanego przez organ administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 721/07).
Skarga w rozpoznawanej sprawie dotyczy decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] 7.2014 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, wydanej w I instancji, co skarżący potwierdził w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r.
Skargę A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu pierwszej instancji uznać zatem należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.