Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy sporządzonym dnia 22 stycznia 2016 r. skarżący ponownie zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ponieważ wniosek został złożony na nieaktualnym druku, skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na obowiązującym formularzu, określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. 2015 r., poz. 1257). Skarżący w zakreślonym terminie uzupełnił wskazany brak wniosku. Zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego
Wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 stycznia 2016 r., uzupełniony w dniu 16 maja 2016 r. jest kolejnym (drugim) wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożonym w sprawie niniejszej. Pierwszym wnioskiem o prawo pomocy złożonym jednocześnie ze skargą, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 r., referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na skutek wniesionego sprzeciwu wniosek rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie powyższe stało się prawomocne w związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 820/15 oddalającego zażalenie skarżącego na wymienione postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., co do zasady nie ogranicza strony co do ilości wniosków o przyznanie prawa pomocy, jakie może składać w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie jednak z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stąd kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, obejmujący tożsame żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, należy potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy.
Stosownie do art. 165 p.p.s.a, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Unormowanie to daje możliwość zmiany określonych rozstrzygnięć sądu pod warunkiem, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy. Pod tym pojęciem rozumie się wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, jednakże muszą to być takie zmiany okoliczności, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia, że okoliczności sprawy uległy zmianie, kolejny wniosek tej samej strony, dotyczący przyznania prawa pomocy w tym samym zakresie, nie może zostać uwzględniony.
Podnieść należy, że zakres kolejnego wniosku o prawo pomocy obejmujący żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest tożsamy z żądaniem pierwszego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, rozstrzygniętego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2015 r. Skarżący w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wykazał natomiast, aby w zakresie jego sytuacji materialnej nastąpiła zmiana okoliczności uzasadniająca zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 września 2015 r.
W ponownym wniosku o prawo pomocy, skarżący przedstawił swoją sytuację materialną i rodzinną podobnie jak w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy w złożonym w sprawie niniejszej. Tak jak poprzednio skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych, ponieważ wszelkie oszczędności zainwestował w firmę [...], która ze względu na brak wypłaty dotacji i działania dyskredytujące [...] została zamknięta. Podobnie jak w poprzednim wniosku skarżący podał, że pozostaje na utrzymaniu żony, która osiąga dochody z umowy o pracę ([...] zł) i renty [...] ([...] zł). Wprawdzie skarżący podnosi, że kwota dochodów żony zmniejszyła się w stosunku do wykazywanych w poprzednim wniosku o [...] zł, ale jednocześnie wskazuje, że wydatki rodziny pozostają na tym samym poziomie i wynoszą [...] zł. Skarżący nie wyjaśnia jednak, podobnie jak w poprzednim wniosku, z jakich środków pokrywa wydatki w części przekraczającej kwotę uzyskiwanego dochodu.
Zauważyć należy, że argumenty podniesione w uzasadnieniu ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy są w przeważającej części polemiką z ustaleniami dokonanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postanowieniu z dnia 23 września 2015 r. i ich oceną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy uzasadnił tymi samymi okolicznościami, które wskazał w poprzednim wniosku: pozostawaniem na utrzymaniu żony, brakiem majątku i zasobów finansowych. Wszystkie te okoliczności i argumentacja skarżącego były brane pod uwagę przy rozstrzyganiu pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący natomiast nie wskazał takich nowych okoliczności, które by uzasadniały zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 września 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy.
Z tych względów oraz na podstawie art. 165, art. 167a § 1 i art. 258 § 1 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.