Uzasadnienie
T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 została wydana z naruszeniem prawa.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, z uwagi na to, że skarga został wniesiona po upływie terminu.
W dniu 14 sierpnia 2015 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że działał samodzielnie, bez wykwalifikowanego pełnomocnika i nie miał wiedzy co do zasad przekazywania środków zaskarżenia pomiędzy różnymi instytucjami. Ponadto zaskarżenie decyzji zbiegło się z pracami rolnymi w gospodarstwie rolnym skarżącego, wymagającymi poświęcenia im całej uwagi i czasu. Dodatkowo prace rolne zbiegły się z organizacja I komunii świętej dla córki skarżącego. Wszystkie te okoliczności skutkowały niezawinionym uchybieniem terminu. Skarżący zauważył również, że uchybienie terminu było nieznaczne (4 dni).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wnosi się go za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że skarżący błędnie złożył wniosek o przywrócenie terminu bezpośrednio do sądu, podczas gdy, jak wynika wyraźnie z przytoczonego wyżej art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek należało wnieść za pośrednictwem organu. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że w przypadku późniejszego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. w sytuacji, gdy skarga wraz z aktami administracyjnymi sprawy znajduje się już w sądzie, niecelowym jest składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu (por. postanowienie NSA z 14 stycznia 2014 r., II OZ 1343/10; postanowienie WSA w Warszawie z 17 lipca 2015 r., VI SA/Wa 216/15; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Błędny tryb złożenia wniosku nie stanowiłby zatem przeszkody w jego rozpoznaniu, problemem jest natomiast fakt, że wniosek o przywrócenie terminu w badanej sprawie jest spóźniony, co skutkuje jego odrzuceniem.
Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 87 § 1 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Odnosząc ten przepis do badanej sprawy należy zauważyć, że postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminu doręczono skarżącemu w dniu 13 lipca 2015 r. (k. 23 akt sądowych). Najpóźniej w tym dniu skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, zatem jest to data, w której najpóźniej ustała przyczyna uchybienia terminu, na jaka powołuje się skarżący (nieświadomość uchybienia terminu). Wniosek o przywrócenie terminu należało wnieść do dnia 30 lipca 2015 r. Składając wniosek w dniu 14 sierpnia (data nadania przesyłki na poczcie – k. 40 akt sądowych), skarżący spóźnił się o ponad dwa tygodnie.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.