Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L. udzielił S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego na okres 6 lat.
W piśmie z dnia [...] 2010 r. S. wystąpiła o przedłużenie na kolejne 6 lat w/w zezwolenia.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] odmówił przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005 r., powołując się na treść art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis ten zabrania przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który to wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 493/12 uchylił decyzję organu I i II instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmówił przedłużenia zezwolenia z dnia [...] 2005 r., powołując się na treść art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2013 r. W ocenie organu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał on notyfikacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Syndyk zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, dyrektywy 98/34/WE, art. 34, art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz przepisów postępowania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 525/12. W zapadłym w tej sprawie wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w G., odmawiające przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podstawę prawną tych decyzji stanowił art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a więc przepis tożsamy z podstawą prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] 2013 r. i utrzymującej ją decyzji tego samego organu z dnia [..] 2013 r.
WSA w Gdańsku w w/w wyroku wyraził pogląd, zgodnie z którym "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej".
Wyrok jest nieprawomocny, gdyż została od niego wniesiona skarga kasacyjna.
Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych (zwłaszcza art. 138 ust.
1) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 525/12.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.