Uzasadnienie
W dniu [...] października 2012 r. W. L. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo określone jako: "pozew w postępowaniu nakazowym uproszczonym". Jako "pozwanego" wskazano Prezydenta Miasta, a jako "współpozwanego" – Przewodniczącego Rady Miasta.
W swoim piśmie W. L. wniosła o:
- 1) "wydanie zakazu posługiwania się jej danymi osobowymi w tworzeniu dokumentacji księgowo-rozliczeniowej w jednostce organizacyjnej podległej Prezydentowi Miasta – Wydziale Infrastruktury Komunalnej i Przedsiębiorstwie Usług Komunalnych";
- 2) "przywrócenie naruszonego stanu posiadania praw i statusu mieszkańca, jak również praw konstytucyjnych: wolności wyboru i samostanowienia";
- 3) "sprostowanie w dokumentach zawartego stosunku prawnego przez inną osobę – umowy o lokal mieszkalny, bezprawnego, bez zgody skarżącej, czy upoważnienia (umocowania) – wpisu do tej umowy".
W odpowiedzi na pismo (skargę) Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie ze względu na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP; art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Innymi słowy, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, jeżeli dotyczy aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach odrębnych, a także jeżeli dotyczy bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) organu, który powinien wydać akt lub podjąć czynność określoną w tych przepisach.
W niniejszej sprawie treść żądań skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że skarży ona działanie lub bezczynność organu (przewlekłe prowadzenie postępowania) w zakresie któregokolwiek z aktów lub czynności objętych zakresem kognicji sądu administracyjnego.
Pierwsze z żądań wskazanych w skardze (oznaczonej jako "pozew"), dotyczy "zakazu posługiwania się danymi osobowymi". Mogłoby to wskazywać na próbę skarżenia czynności podjętej na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.; dalej jako "u.o.d.o."). Skarżąca nie powołuje się jednak na żadną decyzję, postanowienie lub inny akt o charakterze administracyjnym wydany w stosunku do niej, który mógłby być przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego.
Nie ma również możliwości zakwalifikowania pisma skarżącej jako skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie czynności związanych z przetwarzaniem danych osobowych. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 32 ust. 1 u.o.d.o., każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych. W ramach tych uprawnień osoba, której dane są przetwarzane, może m.in. żądać zaprzestania przetwarzania danych. Z treści ustawy wynika jednak, że w takich sytuacjach decyzję w sprawie dopuszczalności dalszego przetwarzania danych osobowych wydaje Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (art. 32 ust. 2-3a u.o.d.o.).
Z powyższego wynika, że jeżeli nawet jednostka podległa skarżonemu organowi – Prezydentowi Miasta, przetwarza dane osobowe skarżącej, będąc tym samym administratorem tych danych, nie ma podstaw do wydawania przez Prezydenta Miasta jakiejkolwiek decyzji, czy innego aktu, który mógłby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, również w zakresie domniemanej bezczynności.
Również pozostałe żądania nie mogą być merytorycznie rozpatrzone przez sąd administracyjny, bowiem nie wiążą się z żadnymi aktami lub czynnościami, podlegającymi jego właściwości. Żądanie "przywrócenia stanu posiadania praw i statusu mieszkańca ", jak również "praw konstytucyjnych" jest ogólnikowe, a przy tym nie zostało powiązane z żadnym aktem, czy czynnością administracyjną podejmowaną przez skarżony organ.
Z kolei żądanie "sprostowania umowy o lokal mieszkalny" może wskazywać na istnienie jakiegoś sporu cywilnoprawnego dotyczącego zawartej bezprawnie – zdaniem skarżącej – umowy. Tego rodzaju spór, nawet jeśli istniałyby jego rzeczywiste podstawy prawne, nie nadaje się do rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Kompetencje w tym zakresie miałby bowiem sąd powszechny.
Ponieważ zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego na wskazanej podstawie skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w postanowieniu.