Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2020 r. (nr [...]) Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 22 lipca 2020 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. B. [...] w T. (dalej; strona lub skarżący), kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Wskazane wyżej decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 15 maja 2020 r. na drogowym przejściu granicznym w T. w kierunku wjazdowym do Polski zatrzymany został do kontroli drogowej autobus marki [...] o nr rej. [...], którego kierującym był A. B.. W toku kontroli ustalono, że pojazdem tym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy A. B. [...]. Do kontroli kierujący pojazdem okazał min: paszport, kartę pobytu, dowód rejestracyjny na autobus oraz wypis z licencji dot. międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób nr [...], zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz formularz jazdy nr [...] książki nr [...] z dnia 19 lutego 2020 r. W trakcie kontroli stwierdzono, że autobus nie posiada aktualnych badań technicznych, gdyż według wpisu w dowodzie rejestracyjnym termin ważności dotychczasowego badania upłynął z dniem 16 kwietnia 2020 r.
Pismem z dnia 16 maja 2020 r. organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu gdyż ujawniony w trakcie kontroli brak przeprowadzenia aktualnych badań technicznych pojazdu stanowi naruszenie określone Lp. 9.1. załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym, czyli wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ponadto zagwarantowano stronie prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wezwano do przedstawienia pisemnych wyjaśnień i wszelkich dokumentów będących w jej posiadaniu, a dotyczących przedmiotowej sprawy (k-[...] akt administracyjnych). Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw i nie wypowiedziała się w sprawie.
W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ I instancji – Komendant Placówki Straży Granicznej w T. decyzją z dnia z dnia 22 lipca 2020 r. nałożył na skarżącego A. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zgodnie z którym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego, badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE, dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego wpływu na społeczeństwo zwraca uwagę na prawidłowy stan techniczny pojazdów użytkowych na drogach. Zgodnie z art. 3 ww. Dyrektywy badanie zdatności do ruchu drogowego oznacza kontrolę zgodnie z załącznikiem I której celem jest zapewnienie aby pojazd mógł być bezpiecznie użytkowany na drogach publicznych i spełnił wymagane i obowiązkowe kryteria bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
Art. 10 powyższej dyrektywy stanowi, że stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego.
Ze względu na istotność badań technicznych pojazdu, art. 8 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE/ z dnia 3 kwietnia 2014r., nałożył obowiązek na państwa członkowskie w tym również Polskę aby zapewniały, że wyniki badania zdatności do ruchu drogowego były niezwłocznie przekazywane lub udostępniane drogą elektroniczną organowi odpowiedzialnemu za rejestracje pojazdu. Powiadomienie to zawiera informację zawartą w świadectwie zdatności do ruchu drogowego. Dyrektywa ta również nakłada obowiązek posiadania w pojeździe świadectwa zdatności do ruchu drogowego lub jego kopii.
Kategoria wagi przewinienia za kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE, została zakwalifikowana jako usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziałujące na środowisko (5 grupa naruszeń dyrektywy 2014/45/UE) w załączniku nr 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009.
A. B. nie zgodził się z tą decyzją i złożył odwołanie zarzucając naruszenie przepisów art. 77 § 1, art. 80, art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 78, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 2 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 2001 r o transporcie drogowym i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2020 r. organ odwoławczy – Komendant Straży Granicznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Pokreślił, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 22 lipca 2020 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy jakie, zgodnie z art. 107 kpa, powinna posiadać decyzja administracyjna. Zgodnie z art. 92a ustawy o transporcie drogowym nałożona w kwocie 2000 zł kara, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nie może być zmniejszona. Zasada praworządności obliguje organy państwowe do działania zgodnego z prawem i w granicach prawa.
Zatem wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego została określona jako stała kwota w wysokości 2000 zł - za każdy pojazd. Bezzasadne są stwierdzenia strony przedstawione w odwołaniu, iż organ I instancji nie poczynił ustaleń i nie zebrał materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynił ustalenia niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Organ odwoławczy uważa przeprowadzone postępowanie za zgodne z zasadami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 10 k.p.a., strona została poinformowana o przysługujących jej prawach. Stosownie do treści art. 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy i Komendant Placówki Straży Granicznej w T. dołożył wszelkich starań aby wyjaśnić stan faktyczny. Wszystkie poczynione ustalenia zostały oparte na materiale dowodowym, co zostało szczegółowo zawarte w uzasadnieniu decyzji.
W skardze od powyższej decyzji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący A. B. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U. L 165 z 27.5.2020, s.10) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący winien legitymować się aktualnymi badaniami technicznymi pojazdu podczas gdy terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r, a 31 sierpnia 2020 r., zostały przedłużone o okres siedmiu miesięcy.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawą prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...]zł był przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. poz. 2140 z późn. zm. dalej u.t.d.), z którego wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 pkt 1 u.t.d.).
W niniejszym przypadku w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 15 maja 2020 r. stwierdzono naruszenia opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł za każdy pojazd. Skarżący w zasadzie nie kwestionował ustaleń dokonanych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w T.. Z materiału dowodowego przedstawionego w aktach administracyjnych w sposób niewątpliwy wynikało, że termin okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu upływał dnia 16 kwietnia 2020 r. (uwierzytelniona kopia dowodu rejestracyjnego – k. 6-7 akt oraz wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów Kierowców) i termin ten nie został dotrzymany – do dnia kontroli badanie nie zostało wykonane.
Wymogi w tym zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostało przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego skarżący jako zawodowy przewoźnik, posługujący się posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie.
Stosownie do art. 81 ust. 1 p.r.d, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy. (art. 81 ust. 9 p.r.d.).
Zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Natomiast według art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Stosownie do art. 84 ust. 1 p.r.d., badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu.
Brak aktualnych badań technicznych autobusu jest naruszeniem opisanym przez art. 7 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE, zgodnie z którym świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub - w przypadku wydania elektronicznego świadectwa zdatności do ruchu drogowego - uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego świadectwa oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne.
Zarzuty skarżącego koncentrują się na jednej podstawowej kwestii. Skarżący zarzuca organom niezastosowanie w sprawie art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U. UE L z 2020 r., poz. 165). Według skarżącego terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużone o okres siedmiu miesięcy. Zgodnie z ust 2 w/w art. 5 niezależnie od art. 8 dyrektywy 2014/45/UE i pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, ważność świadectw zdatności do ruchu drogowego, których data ważności przypada między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużoną o okres siedmiu miesięcy.
Sąd nie podziela zarzutu, iż brak zastosowania art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. spowodował niewłaściwe zastosowanie art. 92a u.t.d. i ukaranie skarżącego karą [...] zł za brak aktualnego okresowego badania technicznego autobusu potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Zdaniem Sądu zgodzić się należy ze skarżącym, że powołane przez niego Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 wprowadzało tymczasowe środki pozwalające przedłużyć ważność okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep. Prawodawca unijny miał na uwadze, że w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych epidemią COVID-19, mogą zaistnieć trudności w przeprowadzaniu okresowych badań zdatności pojazdów do ruchu drogowego które miały zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., dlatego uznał za wskazane przeprowadzenie tych badań w terminie późniejszym, lecz nie później niż siedem miesięcy po upływie pierwotnego terminu, a przedmiotowe świadectwa powinny zachować ważność do tego późniejszego terminu. Miało to ułatwić funkcjonowanie przewoźnikom towarów, osobom fizycznym oraz krajowym organom administracji, którym ze względu na obostrzenia pandemiczne trudno jest dopełnić formalności administracyjnych w wyznaczonych terminach.
Równocześnie jednak stosownie do art.5 ust 5 tego rozporządzenia postanowił, że jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może - po poinformowaniu Komisji - podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Polska tak jak większość krajów Unii Europejskiej, poinformowała w dniu 29 maja 2020 r. Komisję o podjęciu decyzji, że nie stosuje następujących przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698.
Przepisy rozporządzenia (UE) 2020/698, których Polska nie stosuje:
- – art. 4 ust. 1 dotyczący regularnych przeglądów tachografów stosowanych w transporcie drogowym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 1,
- – art. 5 ust. 1 dotyczący terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE 2,
- – art. 5 ust. 2 dotyczący ważności świadectw zdatności do ruchu drogowego na podstawie dyrektywy 2014/45/UE.
Komisja, Informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę, Pandemia COVID-19 na podstawie dyrektywy 2014/45/UE opublikowała w Dz. U. UE. C. z dnia 3 czerwca 2020 r. pod poz.183 I.1.
Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania zapisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego.
Sąd mając na uwadze powyższe zgadza się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że w dacie kontroli skarżący miał obowiązek przedstawić aktualne i ważne okresowe badanie techniczne autobusu. Dlatego brak tego badania technicznego uprawniało organ do stwierdzenia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Podstawy zwolnienia się przez przedsiębiorcę od ewentualnej odpowiedzialności z tego tytułu, jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, zawiera przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. Według niego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Regulacja ta ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć.
Należy zauważyć, iż normodawca polski wprowadził w okresie od 14 marca do 20 marca 2020 r. na terenie RP stan zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 433), od dnia 20 marca 2020 r., stan epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Na podstawie art. 15zzzx ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, w przypadku upływu terminu badania technicznego pojazdu, którego właścicielem lub posiadaczem jest osoba przebywająca na obowiązkowej kwarantannie lub poddana leczeniu z powodu COVID-19, przedłużono ważność badanie technicznego przez okres 7 dni od zakończenia leczenia lub kwarantanny, jedynie w celu umożliwienia wyjazdu na wykonanie nowego badania technicznego.
Jak ustaliły organy obu instancji skarżący w dniu 29 lutego 2020 r. opuścił teren Rzeczpospolitej Polskiej przewożąc pasażerów na Białoruś. Do 15 maja 2020 r nie wracał do Polski z Białorusi gdyż obawiał się, że będzie musiał odbyć obowiązkową kwarantannę (protokół przesłuchania skarżącego k-[...] akt administracyjnych). Skarżący nie powoływał się jednak na konieczność odbycia kwarantanny lub chorobę wywołaną koronawirusem SARS-CoV-2. Pomimo wezwania skarżącego do przedstawienia stosownych wyjaśnień i złożenia dokumentów dotyczących sprawy, nie przedstawił on dowodów kwestionujących ani treść protokołu z kontroli, ani nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć i które świadczyły by, że przebywał na obowiązkowej kwarantannie lub poddany leczeniu z powodu COVID-19 (k.[...] akt administracyjnych).
Przepis 92c u.t.d. nie może być interpretowany w taki sposób, który dopuszczałby jego zwolnienie z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do zawodowego przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru własnego w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych w zgodzie z prawem.
W konsekwencji, w ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie budził w istocie żadnych wątpliwości. Z analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że skarżący w chwili kontroli wykonywał międzynarodowy autobusowy i autokarowy zarobkowy przewóz osób pojazdem samochodowym, który nie posiadał aktualnych badań technicznych, o których mowa w art. art. 81 ust. 1 p.r.d.
Zdaniem Sądu organy nie dopuściły się w tej sprawie naruszenia przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Należycie bowiem rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy odniósł się również do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, zasadnie uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w sprawie w toku całego postępowania. Był on bowiem informowany o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów prawa. Znał tym samym zarówno zakres, jak i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe, z czego zresztą skorzystał.
Podnieść również należy, że organy administracji rozstrzygające sprawę należycie rozpatrzyły zgromadzony w niej materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który jednoznacznie wykazał wystąpienie opisanego w protokole kontroli z dnia 15 maja 2020 r. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiedniej, przewidzianej prawem i określonej w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym administracyjnej kary pieniężnej, która w zakresie kategoryzacji poważnych naruszeń przepisów UE w komercyjnym transporcie drogowym, podzielonych na trzy kategorie wagi naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń, zakwalifikowana została jako "najpoważniejsze naruszenie" (NN).
Należy raz jeszcze zaakcentować, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego prawidłowość ustaleń faktycznych organów. O ile bowiem, to na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących te ustalenia skutecznie podważyć, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16).
Dlatego też w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o transporcie drogowym – zachodziły w pełni uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej określonej w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Trafna była także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie została wykazana. Nie było więc podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam – osobiście, prowadził kontrolowany pojazd, którym wykonywał przewóz osób pojazdem samochodowym nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Wobec bezzasadności zarzutów, jakie podniesione zostały w skardze oraz wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało – jako w całości bezzasadną – oddalić.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy W sprawie zachodziła wymieniona wyżej przesłanka. Skarżący w skardze zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.