Uzasadnienie
W. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2016 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego wykonanie decyzji pociągnie ze sobą nieodwracalne skutki dla niego. Powołał się na fakt, że jego gospodarstwo rolne w sezonie 2015/2016 poniosło znaczne straty na skutek zniszczenia upraw w następstwie znacznych mrozów w zimie oraz suszy w okresie wiosennym. Negatywny wpływ na kondycję finansową rolnika mają również aktualne rekordowo niskie ceny zbóż. Z tych przyczyn dochodowość gospodarstwa zmniejszyła się o około 60%. Z uwagi na to, że skarżący całe swoje oszczędności zainwestował w produkcję rolną, aktualnie nie ma środków na zapłatę należności wynikających z zaskarżonej decyzji.
Skarżący wskazał także, że ma zaciągnięte kredyty w dwóch bankach. Łączna kwota zobowiązań z tego tytułu wynosi około [...] zł. Ponadto aktualne zobowiązania gospodarstwa z tytułu bieżących zakupów środków ochrony roślin, nawozów i innych artykułów rolniczych wynoszą około [...] zł. Zobowiązania te zostały potwierdzone załączonymi do pisma dokumentami. Z uwagi na powyższe skarżący nie posiada środków koniecznych do natychmiastowej spłaty zobowiązań względem Agencji. W konsekwencji będzie zmuszony zaprzestać działalności rolniczej i wyprzedać majątek. Nawet w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd skarżący nie będzie w stanie podjąć z powrotem działalności rolniczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Oceniając zasadność wstrzymania wykonania decyzji należy zawsze brać pod uwagę uwarunkowania konkretnej sprawy.
Zasadniczym argumentem przemawiającym zdaniem skarżącego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zaprzestania działalności rolniczej i sprzedaży całego majątku. Z uwagi na wysokie zobowiązania z tytułu kredytów i bieżących zakupów związanych z prowadzeniem gospodarstwa skarżący nie dysponuje wolnymi środkami na zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu argumenty skarżącego są wiarygodne, zostały poparte załączonymi do pisma procesowego dokumentami, potwierdzającymi wysokie zobowiązania gospodarstwa rolnego z tytułu kredytów i zakupów bieżących.
Choć nie wynika to wprost z art. 61 p.p.s.a., oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd powinien dokonać wyważenia kolidujących interesów: indywidualnego interesu skarżącej oraz interesu publicznego.
W ocenie Sądu nie leży w interesie publicznym wykonanie decyzji przed dokonaniem oceny jej legalności przez sąd, jeżeli niesie ona za sobą ryzyko powstania po stronie skarżącego takich obciążeń finansowych, które realnie mogą zagrozić płynności finansowej i doprowadzić do upadku prowadzone przez niego gospodarstwo rolne.
Czasowe odroczenie wykonania obowiązku zwrotu środków, będące efektem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie spowoduje zdaniem Sądu szkody dla interesu publicznego, natomiast brak wstrzymania wykonania decyzji realnie grozi powstaniem po stronie skarżącego takich skutków, które mogą być nieodwracalne nawet mimo ewentualnego uchylenia decyzji przez sąd.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.