Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 grudnia 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 13 października 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji tego organu o przyznaniu oraz zmianie wysokości renty strukturalnej, skarżąca A. P. zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wniosek ten nie został w ogóle umotywowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołała się nawet na przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., istotniejsze jest jednak to, że w ogóle nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W takiej sytuacji rozważania dotyczące ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji byłyby czysto hipotetyczne, bowiem nie mogły zostać oparte na jakichkolwiek ustaleniach faktycznych w tym zakresie, przez co tego rodzaju wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – obowiązany był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w postanowieniu.