Uzasadnienie
W dniu [...] 2012 r. M. E. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w Ł. wnioski o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby za okres listopad-grudzień 2011 r. oraz styczeń-lipiec 2012 r. Wniosek za lipiec 2012 r. został rozpatrzony pozytywnie, natomiast w pozostałym zakresie decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w Ł. odmówił przyznania zwrotu kosztów dojazdu. Po rozpatrzeniu odwołania M.E., decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...], L.Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W następstwie skargi M. E., wyrokiem z dnia [...] 2013 r., sygn. akt III SA/Lu [...]/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność decyzji organów obydwu instancji, wskazując, że sprawa powinna być rozpatrzona nie w drodze decyzji administracyjnej, ale czynności materialno-technicznej.
Pismem z dnia [...] 2013 r., L. dz. [...], Komendant Powiatowy Policji w Ł.odmówił zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby za wskazane wyżej okresy. W pouczeniu wskazał, że stronie służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Pismem z dnia [...] 2013 r. M. E. wniósł skargę na czynność (pismo) Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W badanej sprawie przedmiotem skargi jest czynność (pismo) Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Jest to tzw. inna czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).
Jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi na tego typu akty jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
W badanej sprawie obowiązku tego skarżący nie dopełnił. Należy zwrócić uwagę, że było to prawdopodobnie następstwem błędnego pouczenia organu, który w skarżonym piśmie z dnia [...] 2013 r. stwierdził, że stronie przysługuje skarga do sądu, nie informując jednocześnie, że wniesienie skargi należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Błędne pouczenie organu nie może prowadzić do rozpoznania skargi, co do której nie dopełniono jednego z podstawowych wymogów formalnych decydujących o dopuszczalności. Wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia lub bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa oznacza, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że odrzucenie skargi w niniejszym postępowaniu nie zamyka skarżącemu drogi skutecznego dochodzenia naruszonych (jego zdaniem) interesów. Odrzucenie skargi nie tworzy stanu powagi rzeczy osądzonej. Jest zatem możliwe wniesienie nowej skargi, pod warunkiem prawidłowego spełnienia przesłanek jej dopuszczalności. Przy ocenie ich spełnienia trzeba będzie mieć na uwadze fakt, że wadliwe pouczenie organu nie powinno nieść ze sobą negatywnych konsekwencji dla strony, która się tym pouczeniem kierowała.
Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.