Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie długu celnego G. P.wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że skarżący dopełnił wszelkich obowiązków związanych z importem towarów i dopuszczeniem ich do obrotów i nie ponosi winy w zaistniałej sytuacji, bowiem działał w imieniu własnym, lecz na rzecz osoby trzeciej.
Wnioskodawca podniósł, że nie był w stanie samodzielnie ocenić w pełni okoliczności faktycznych sprawy ani samodzielnie zebrać wszelkich niezbędnych dla sprawy dowodów. Ponadto wnioskodawca wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione z uwagi na to, że obecnie nie jest w stanie spłacić zobowiązań jakie zostały na niego nałożone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. na przykład postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie GZ 138/04, SIP Lex nr 281811. Oczywiste jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne.
W rozpoznawanej sprawie argumentacja wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do sytuacji majątkowej i życiowej strony, nie wynika z tej argumentacji czy i w jaki sposób niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mogłoby mieć miejsce w tym przypadku. Wskazywana we wniosku niemożność spłacenia w chwili obecnej nałożonych na skarżącego zobowiązań nie daje podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wywołuje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków.
Nie można zatem przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji.
Dla porządku wskazać tylko należy, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymaniu wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniająca jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. T. Woś w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T. Wosia, wyd. LexisNexis 2011, s. 435). Nie ma tez znaczenia wskazywana we wniosku okoliczność, że skarżący działał na rzecz osoby trzeciej i nie był w stanie samodzielnie ocenić w pełni okoliczności faktycznych sprawy ani samodzielnie zebrać wszelkich niezbędnych dla sprawy dowodów.
Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji