Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L. udzielił [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w C. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego.
W piśmie z dnia [...] września 2009 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wniosła o zmianę zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2008 r., na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w części dotyczącej lokalizacji niektórych punktów gry.
Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] odmówił zamiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. we wnioskowanym zakresie.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W piśmie z dnia [...] października 2012 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie o zmianę zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania skarżąca wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowania w sprawie o zmianę zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odmowie zmiany zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2008 r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w części dotyczącej lokalizacji niektórych punktów gry.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż powołany przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C- 214/11 i C-217/11 (Fortuna i inni), nie miał wpływu na treść wydanej w tej sprawie decyzji. Dokonując analizy przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, organ uznał, że nie można przypisać im charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz.
UE L nr 204, str. 37, z późn. zm.). W konsekwencji nie było podstaw do notyfikacji przepisów krajowych Komisji Europejskiej, nie można zatem mówić, że przepisy ustawy o grach hazardowych naruszają dyrektywę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, dyrektywy 98/34/WE, art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz szeregu przepisów postępowania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 560/12. Pełnomocnik organu przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 560/12. W zapadłym w tej sprawie wyroku z dnia 19 listopada 2012 r. Sąd uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, odmawiające zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – w zakresie "proponowanego miejsca urządzania gier". Podstawę prawną tych decyzji stanowił art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a więc przepis tożsamy z podstawą prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej [...] lutego 2010 r. i utrzymującej ją decyzji tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2010 r. Weryfikacja tych decyzji w trybie wznowienia postępowania stała się podstawą sporu prawnego między skarżącą a organem, który to spór musi rozstrzygnąć Sąd w niniejszej sprawie.
WSA w Gdańsku w w/w wyroku wyraził pogląd, zgodnie z którym "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej".
Wyrok jest nieprawomocny, gdyż została od niego wniesiona skarga kasacyjna.
Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych (zwłaszcza art. 135 ust.
2) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 560/12.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.