Uzasadnienie
M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2015 r., nr [...].zm w przedmiocie zarzutów dotyczących drogi krajowej.
Zgodnie z przepisem art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdził swoją niewłaściwość przekaże sprawę innemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
W myśl przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych, do którego należy między innymi wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych.
Zgodnie z przepisem art. 18a ustawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych. W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą oddziały w województwach, przy czym obszar działania oddziału zasadniczo pokrywa się z obszarem województwa (art. 18a ust. 2-3). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (art. 18a ust. 5). Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 18a ust. 6 ustawy o drogach publicznych, Minister Infrastruktury zarządzeniem nr 5 z dnia 29 marca 2002 r. nadał statut Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, określający jej wewnętrzną organizację (Dz. Urz.
Ministra Infrastruktury Nr 3, poz. 8). W § 1 statutu określono, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym urzędem administracji rządowej, obsługującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W jej skład wchodzą oddziały terenowe, określone w 3 ust. 2 statutu. Na czele oddziału stoi dyrektor oddziału.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, że oddziały terenowe Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, ani też ich dyrektorzy nie są samodzielnymi organami uprawnionymi mocą przepisów powszechnie obowiązujących do samodzielnego wydawania decyzji administracyjnych w swoim imieniu. Oznacza to, że każdy pracownik Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, upoważniony na podstawie upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wydawania decyzji administracyjnych, wydaje je w imieniu tego centralnego organu administracji rządowej.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako centralny organ administracji rządowej ma swoją siedzibę w Warszawie. Właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem art. 13 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 59 § 1 oraz art. 13 § 2 p.p.s.a., uznał swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością.