Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor [...], po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...], nr [...] oddalającą odwołanie skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] r. Dyrektor [...] ogłosił postępowanie konkursowe nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju Rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna okres od [...] r. na obszarze powiatu [...]. W przedmiotowym konkursie złożono [...] oferty, wskazujące [...] miejsc udzielania świadczeń zdrowotnych. W dniu [...] ofertę w przedmiotowym konkursie zgłosiła również skarżąca. Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania w dniu [...] wybrała do realizacji umów [...] ofert, które w rankingu końcowym zajęły pozycje od 1 do 9, wskazanych w ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania. Oferta skarżącej znalazła się na 10 pozycji w rankingu końcowym, tj. poza wartościowym zakresem zamówienia.
Skarżąca w dniu [...] r. wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania uzupełniając je uwagami zgłoszonymi w dniu [...] Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor [...] oddalił odwołanie skarżącej.
W dniu [...] skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu.
Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], oddalającą odwołanie skarżącej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one niezasadne. W ocenie organu nie zostały naruszone przepisy art. 134 ust. 1 i 2 oraz art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dalej jako ustawa o świadczeniach. Wszystkie oferty bowiem, w tym oferta odwołującego były oceniane przez komisję zgodnie z kryteriami określonymi w art. 146 ust. 1 pkt 2 i wymienionymi w art. 148 ustawy o świadczeniach oraz w Zarządzeniu Prezesa NFZ [...] w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stosownie do wymogów wymienionych aktów prawnych analiza porównawcza w zakresie świadczeń – fizjoterapia ambulatoryjna obejmowała: ciągłość, dostępność, jakość (kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, posiadane certyfikaty) oraz cenę.
Za nieuzasadniony organ uznał zarzut dotyczący otrzymania kontraktu przez nowego świadczeniodawcę, pomimo braku punktów w kryterium ciągłość oraz uzyskania niższej liczby punktów w kryterium ceny. Na ocenę oferty miały bowiem wpływ również inne kryteria jak: dostępność, czy jakość (w kryterium jakości nowy świadczeniodawca uzyskał większą ilość punktów). Komisja konkursowa dokonała weryfikacji wszystkich ofert w zakresie liczby i ceny świadczeń oraz przygotowała propozycje do negocjacji, odrębnie dla każdego miejsca udzielania świadczeń, w kontekście potencjału oferenta i wymagań jakościowych na podstawie prowadzonych analiz w zakresie wartości umów, wykonania świadczeń za okres 2011-2013. Komisja brała pod uwagę strukturę i zasoby świadczeniodawcy w kontekście zdolności do wykonania oferowanej liczby świadczeń oraz wymagania jakościowe zawarte w szczegółowych materiałach. W przypadku braku potencjału wykonawczego oferenta odpowiadającego liczbie świadczeń określonej w ofercie, komisja określiła propozycję.
Komisja nie miała podstaw prawnych i nie stosowała proporcjonalnego wskaźnika obniżania kwoty wskazanej w ofercie niższą od proponowanej przez oferenta, jedynie weryfikowała oferowaną liczbę świadczeń każdego oferenta i w toku negocjacji ustaliła ostateczne ilości i cenę, zgodnie z zaproszeniem do negocjacji. Zatem zarzut dotyczący zastosowania nierównej propozycji obniżenia kwoty pożądanej oferty w drodze negocjacji do wszystkich ofert w trakcie negocjacji jest niezasadny. Ponadto organ podniósł, że wyczerpanie wartości zamówienia nie świadczy, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, ponieważ komisja konkursowa nie może przekroczyć wartości zamówienia podanej w ogłoszeniu o postępowaniu.
Skargę na powyższą decyzję Dyrektora [...] wniosła [...] zarzucając naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 148 ustawy o świadczeniach. W uzasadnieniu skargi podniosła, że podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu, bowiem doznała uszczerbku w interesie prawnym w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżąca podkreśliła, że współpracuje z NFZ od [...] do [...] i z tego okresu ma ok. 200% nadwykonań, które dofinansowywała z własnych środków, aby mieć zapewnione 5 punktów w kryterium ciągłość. Zdaniem skarżącej ciągłość jest kluczowym kryterium wyboru oferty, gdyż dany oferent jest znany ze współpracy podczas której rzetelnie wykonuje umowę. Jednakże w rankingu końcowym został wybrany oferent, który w tym kryterium uzyskał 0 punktów. Oferent ten miał również mniej punktów w kryterium ceny (skarżąca uzyskała 20 punktów, a wspomniany oferent 15 punktów), a maksymalną ilość punktów uzyskał za to, że zatrudnił specjalistę, co w efekcie uplasowało go na 3 miejscu.
W ocenie skarżącej w tej kwestii naruszony został art. 148 ustawy o świadczeniach. Skarżąca podniosła, że w protokole końcowym z negocjacji nie ma rozbieżności stanowisk, które stałyby na przeszkodzie zawarcia umowy według wynegocjowanych warunków, zaś w kryterium oceny oferty nie istnieje przedział ilościowy punktów dopuszczający do zawarcia umowy. Skarżąca upatruje naruszenia swojego interesu prawnego również w tym, że zaakceptowała warunki obniżenia o 55% kwoty żądanej w ofercie, podczas gdy niektórzy oferenci otrzymali kwotę obniżoną tylko o kilkanaście procent, a nawet bez jej obniżania. Tak przeprowadzone postępowanie konkursowe doprowadziło po stronie skarżącej do powstania szkody w postaci zamknięcia prowadzonego przez nią zakładu, a ponadto naruszyło interes społeczny pacjentów zakładu, którzy po jego likwidacji są zmuszeni pokonywać odległości całego miasta.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uwzględnienie odwołania i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na badaniu zgodności z prawem aktów administracyjnych. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopatrzył się naruszenia przez organ prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora [...], utrzymująca w mocy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzję oddalającą odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju Rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna okres od [...] do [...] na obszarze powiatu Lublin.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Unormowania tego aktu dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy, zatytułowanym "postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami".
W myśl art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes Funduszu, stosownie do art. 146 ustawy o świadczeniach określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach).
Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach).
Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją (pkt 1); a także ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2).
W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. II GSK 186/06, publ. w ONSAiWSA 2007/4/101).
Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy K.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy o świadczeniach. Jak stanowi art. 152 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej, wymienione są w art. 153, te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym w art. 154. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy o świadczeniach, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania.
Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w aktach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy.
Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać spowodowany naruszeniem zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, jeśli ma to wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym musi zatem dojść do ujawnienia i wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu.
Przyjąć należy, że zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania.
W przedmiotowej sprawie istota zarzutów skarżącej sprowadza się do uznania, że jej interes prawny doznał uszczerbku, ponieważ organ przeprowadził postępowanie konkursowe z naruszeniem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach). Naruszenie to przejawiało się przede wszystkim w nieuznaniu kryterium ciągłości jako kryterium kluczowego w wyborze oferty i preferencji innych kryteriów, co jest niezgodne z art. 148 ustawy o świadczeniach. Skutkiem tego naruszenia było, że oferta nowego podmiotu znalazła się wyżej w rankingu końcowym ofert (na 3 pozycji), natomiast jej oferta została uplasowana na pozycji 10, co uniemożliwiło jej zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ. Za naruszenie zasady równego traktowania skarżąca uważa również fakt, że nie wszystkim oferentom zaproponowano proporcjonalne obniżenie ceny oferty.
W jej przypadku cena oferty została obniżona do 55 % żądanej kwoty, natomiast w przypadku innych oferentów obniżenie ceny obejmowało kilkanaście procent, zaś niektórzy oferenci otrzymali kwotę bez jej obniżania.
Zarzuty skarżącej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W ocenie sądu, w przedmiotowej sprawie organy NFZ przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów prawa. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umów mieli zapewnione równe traktowanie, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje oraz dokumenty związane z przedmiotowym postępowaniem zostały bowiem, zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach udostępnione wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Skarżąca już w dniu składania oferty wiedziała, jakimi kryteriami kierować się będzie komisja konkursowa przy ocenie ofert, gdyż były podane do publicznej wiadomości przed ogłoszeniem postępowania konkursowego. Skarżąca złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z nimi oraz oświadczenie, że nie zgłasza do nich zastrzeżeń i przyjmuje je do stosowania. Zaznaczyć również należy, że kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania.
Prowadząc postępowanie odwoławcze oraz postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor [...] przeprowadził postępowania wyjaśniające w związku z przedstawianymi przez skarżącą zarzutami i dwukrotnie dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonego postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zarzutów odwołania i szczegółowo się do nich odniósł. Co do zarzutu skarżącej nieuwzględnienia kryterium ciągłości jako kryterium kluczowego w wyborze oferty, stwierdzić należy, że nie mógł on zostać uwzględniony. Na ocenę oferty oprócz ciągłości wpływały bowiem inne kryteria wymienione w art. 148 ustawy o świadczeniach, takie jak: kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną (pkt 1) oraz kryterium ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2).
Okoliczność, że w omawianym przepisie kryterium ciągłości zostało wymienione jako pierwsze, nie świadczy o tym, że jest to kryterium najważniejsze, kluczowe dla oceny wyboru oferty. Gdyby bowiem takie było zamierzenie ustawodawcy, to niewątpliwie znalazłoby to odzwierciedlenie w konstrukcji omawianego przepisu. Tymczasem ustawodawca kryterium ciągłości wymienił razem z innymi kryteriami wskazanymi w art. 148 pkt 1, po kolei, w jednej jednostce redakcyjnej artykułu, traktując je jako jedno z kryteriów, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie oferty. Pewne uszczegółowienie wymienionych w art. 148 kryteriów wyboru oferty znajduje się w zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ.2014.3) i załącznikach do zarządzenia, które jak wynika z treści zaskarżonej decyzji miały w sprawie zastosowanie.
O wyborze oferty do zawarcia umowy decydował ranking końcowy, który uwzględniał łączną sumę punktów oceny oferty (oprócz ciągłości takie kryteria jak jakość, dostępność, cena) a także wyniki negocjacji i wartość zamówienia. Ranking ten szczegółowo przedstawiający dokonaną ocenę, został przedstawiony w decyzji z dnia [...] Skarżąca w rankingu końcowym zdobyła łącznie [...], co dało jej w rankingu 10 pozycję, znajdującą się poza wartościowym zakresem zamówienia. Zatem mimo uzyskania w kryterium ciągłość maksymalnej ilości punktów (5 pkt), brak było podstaw do zawarcia ze skarżącą umowy. Ich zdobycie nie wystarczyło bowiem do zajęcia przez skarżącą takiej pozycji w rankingu końcowym, która była objęta wartością zamówienia, określoną w ogłoszeniu o postępowaniu.
W ocenie sądu rozumowanie skarżącej jakoby kryterium ciągłości było kryterium najważniejszym w wyborze oferty stoi w sprzeczności z zasadą równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Nowe podmioty, które po raz pierwszy przystępują do konkursu ofert miałyby bowiem zablokowany dostęp do takich umów, mimo spełnienia wszystkich innych, wymaganych przepisami kryteriów.
Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącej dotyczącym niezastosowania zasady proporcjonalnego obniżania kwoty oferty w stosunku do wszystkich oferentów. Przede wszystkim wskazać należy, że komisja konkursowa nie miała podstaw prawnych do stosowania takiej zasady. Komisja konkursowa dokonała analizy wszystkich ofert w zakresie liczby i ceny świadczeń oraz przygotowała propozycje do negocjacji odrębnie dla każdego miejsca udzielania świadczeń, w kontekście potencjału oferenta i wymagań jakościowych na podstawie analiz w zakresie wartości umów i wykonania świadczeń za lata 2011-2013. Na podstawie analizy struktury i zasobów świadczeniodawcy w ramach zdolności do wykonania oferowanej liczby świadczeń oraz wymagań jakościowych zawartych w szczegółowych materiałach uzgadniane były propozycje ilościowe oferty. W przypadku braku potencjału wykonawczego oferenta odpowiadającego liczbie świadczeń określonej w ofercie, komisja określiła propozycję niższą od proponowanej przez oferenta.
W toku negocjacji, komisja konkursowa ustaliła ostateczne ilości i cenę, zgodnie z zaproszeniem do negocjacji w sprawie ustalenia liczby i ceny świadczeń opieki zdrowotnej. Oferenci zostali poinformowani i mieli możliwość zmiany ceny jednostki rozliczeniowej, zaproponowanej w ofercie, tak by uzyskać maksymalną liczbę punktów. Wskazać przy tym należy, że skarżąca uzyskała w kryterium ceny maksymalną ilość punktów (20 pkt).
W ocenie sądu nie można podzielić zarzutu skargi, że skoro w protokole końcowym z negocjacji z dnia [...] r. nie ma rozbieżności stanowisk i innych uwag, to organ miał obowiązek zawrzeć ze skarżącą umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stwierdzić bowiem należy, że zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy, co skarżąca przyjęła do wiadomości i zaakceptowała podpisując protokół końcowy z negocjacji. Konkurs ofert jest postępowaniem opartym na zasadzie konkurencyjności, a więc do zawarcia umowy komisja wybiera oferty w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, aż do wyczerpania wartości zamówienia ogłoszonej w danym postępowaniu konkursowym.
Zatem fakt spełnienia wszystkich wymaganych warunków i zbieżność stanowisk w protokole końcowym z negocjacji, nie zawsze skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, nawet dla tych świadczeniodawców, którzy uzyskali największą liczbę punktów w kryterium ciągłości.
W świetle powyższych rozważań uznać należy, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ujawniono i wyjaśniono wszelkie okoliczności związane z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Organ poczynił bowiem wszelkie działania mające na celu zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego, ustalenie stanu faktycznego, wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także szczegółowo odniósł się do każdego zarzutu skarżącej. Ponadto postępowanie odwoławcze przeprowadzono zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., bowiem odwołująca i strony postępowania zostały pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. poinformowane o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uzasadniając decyzję wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ dokonał powtórnej analizy odwołania i szczegółowo odniósł się do każdego z przedstawionych tam zarzutów.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.