Uzasadnienie
M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na akt Starosty z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).
Odmowa zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi tzw. inny akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca powinna wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa, a następnie dopiero wnieść za pośrednictwem tego organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z akt administracyjnych sprawy oraz pisma skarżącej z dnia 1 sierpnia 2016 r. wynika jednak, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa.
Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., warunkującego dopuszczalność skargi.
W konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Jednocześnie trzeba wskazać, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała podniesiona w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. okoliczność niepouczenia skarżącej przez organ o sposobie i terminie wniesienia skargi. W opisanym stanie sprawy, to jest bez wcześniejszego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, skarga była bowiem niedopuszczalna.
Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.