Uzasadnienie
G. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na akt Starosty z dnia 10 maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Zgodnie zaś z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi tzw. inną czynność (inny akt) w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący powinien wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skargę G. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na akt Starosty [...] uznać zatem należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie pozostaje podniesiona przez skarżącego w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. okoliczność niepouczenia go o trybie i terminie zaskarżenia aktu Starosty. Brak pouczenia może być podnoszony w skierowanym do organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po ewentualnym przywróceniu terminu i wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa możliwe będzie ponowne wniesienie skargi do Sądu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.