Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2008 r. Komisja Dyscyplinarna przy L. Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w L. w pięcioosobowym składzie po rozpoznaniu odwołania od kary dyscyplinarnej upomnienia wymierzonej przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. -. D. G. nałożonej w dniu [...] września 2008 r. orzeczono zaskarżoną karę upomnienia utrzymać w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawą ukarania D.G. karą upomnienia stanowi art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej za przewinienie polegające na: - nienależytym wykonywaniu zadań służbowych czyli nierealizowanie zadań zawartych w zakresie czynności z dnia 1 marca 2007 r., a w szczególności zadań zawartych w pkt 8 ust. 11 polegających na przyjmowaniu w zdarzeniach i dysponowaniu sił i środków do zdarzeń, zgodnie z obowiązującymi procedurami w przypadku braku właściwych procedur - zgodnie z obowiązującymi aktami normatywnymi i prawnymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, a także posiadaną wiedzą – przez co nie dopełnił zadań wynikających z przepisów, a mianowicie nie zadysponował odpowiednich sił i środków PSP do działań ratowniczych polegających między innymi na wykonywaniu pomocniczych czynności ratowniczych tj. udzielanie pomocy innym służbom., - popełnienie czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem.
W świetle zgromadzonego materiału komisja stwierdziła, że D. G. przy przyjmowaniu zgłoszenia od dyspozytorki pogotowia ratunkowego w dniu 30 stycznia 2008 r. o potrzebie udzielenia pomocy karetce pogotowia, która się zakopała, zgodnie z ww. dokumentami regulującymi funkcjonowanie Powiatowego Stanowiska Kierowania powinien wypytać zgłaszającego o okoliczności zdarzenia oraz inne informacje, które byłyby istotne w podjęciu decyzji o ilości i rodzaju dysponowanych, niezbędnych sił i środków.
Ponadto zgodnie z obowiązującą w KPPSP K. procedurami dysponowania sił i środków dla udzielenia pomocy w stanach nagłego zagrożenia życia w przypadku braku możliwości zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego zadysponować siły i środki PSP.
D. G. przyjmując informację o zdarzeniu od dyspozytorki nie posiadał pełnych informacji o zdarzeniu. Jednakże zgodnie ze wskazaną wyżej procedurą oceny stanu faktycznego i potrzeby dyspozycji sił i środków dokonuje dyspozytorka pogotowia ratunkowego.
Skarżący po otrzymaniu informacji od dyspozytorki pogotowia ratunkowego poinformował ją, że nie ma możliwości zadysponowania odpowiedniego sprzętu.
W tej sytuacji, mając wątpliwości odnośnie konieczności dysponowania sił i środków straży pożarnej powinien zadać dyspozytorce pogotowia ratunkowego dodatkowe pytania zgodnie z zasadami określonymi w pkt 3.1. "zasad współdziałania jednostek PSP z Jednostkami Pogotowia Ratunkowego, Służby Zdrowia MSW oraz Policji podczas organizowania i prowadzenia działań ratowniczych na terenie województwa lubelskiego w celu pełniejszego zbadania zaistniałej sytuacji, D. G. w tej kwestii nie zastosował się do ww. procedury.
Skargę na powyższe orzeczenie wniósł D.G. wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów art. 118 ust. 2 i art. 122 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej poprzez:
- orzeczenie w sprawie przez organ nienależycie obsadzony, a to Komisje Dyscyplinarną działającą przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w L., w skład której wchodziło 5 członków podczas gdy zgodnie z przepisami art. 122 ust. 1 winna ona liczyć 3 członków,
- na przeprowadzeniu przed Komisją Dyscyplinarną rozpatrującą odwołanie postępowania dowodowego,
- nie rozważenie wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu i częściowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Komisja Dyscyplinarna przy Wojewódzkim Komendancie Straży Pożarnej w L. wniosła o jej oddalenie podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kognicja Wojewódzkich Sądów Administracyjnych określona między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami postępowania administracyjnego, także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji w podanym wyżej zakresie dała podstawę do uznania, że zaskarżony akt administracyjny narusza prawo.
Podstawą materialno-prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 118 i następne ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 06.96.867 ze zm.).
Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 118 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przewiduje odrębny tryb procedowania w sprawach za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, w tym trybie przełożony dyscyplinarny (według art. 120 właściwy przełożony uprawniony do mianowania lub powołania) może wymierzyć karę upomnienia na piśmie tj. karę dyscyplinarną najmniej dolegliwą. Zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje ukaranemu odwołanie do właściwej komisji dyscyplinarnej.
Podzielić należy stanowisko skargi, że kompetentną do orzekania w sprawie odwołania od orzeczenia przełożonego jest właściwa komisja dyscyplinarna przy Komendzie Wojewódzkiej. W stanie faktycznym sprawy jest to komisja powołana przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w L. (art. 21 ust. 2 cyt. ustawy).
Zdaniem sądu, komisja ta występuje w podwójnej roli to jest orzeka jako organ I instancji i jednocześnie jako organ II instancji rozpatrując odwołania właśnie od orzeczeń dyscyplinarnych przełożonych funkcjonariuszy pożarnictwa.
Podnieść należy jednakże, że przepis art. 118 ust. 2, który nadaje taką właściwość nie określa jej mianem odwoławcza używając wprost zwrotu właściwa. Oznacza to, że jest tu mowa o tej samej komisji, do której odwołuje się cytowany wyżej przepis art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. a/, a tylko rozpatrującej odwołania strażaków od orzeczeń wydawanych jednoosobowo przez przełożonych dyscyplinarnych i wobec braku stosownej regulacji ustawowej działającej w składach 3 osobowych zgodnie z normą art. 122 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Przenosząc zasady kpk (art. 439 § 1 pkt 2 kpk) na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że orzekanie w sprawie przez Komisję w innym składzie nieprzewidziany ustawą to jest orzekanie przez organ niewłaściwe obsadzony stanowi naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 145 skutkującą uchylenie zaskarżonego akt administracyjnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy odwołanie rozpozna właściwa Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w składzie zgodnym z art. 122 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Pożarnej tj. 3 członków, ustosunkuje się należycie do wszystkich zarzutów odwołania, a swoje stanowisko merytorycznie uzasadni odnosząc się do zarzutów i wniosków strony ze szczególną starannością.
Mając powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1276 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 cyt. wyżej ustawy, a orzeczenie o wykonalności (pkt 3) na podstawie art. 152 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.