Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], kierującą Ł. A. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
Pismem z dnia [...] marca 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w C. z wnioskiem o skierowanie Ł. A. na badania psychologiczne ze względu na otrzymanie 26 punktów karnych, w związku z czym Starosta C. wszczął postępowania administracyjne.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Starosta C., na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 600 z późn. zm.), dalej: ustawa o kierujących pojazdami, skierował Ł. A. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r., Ł. A. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że nie popełnił wskazanych we wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji wykroczeń oraz poinformował o wszczęciu dochodzenia w sprawie podrobienia jego podpisów na mandatach karnych. Do odwołania załączył zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia. Ponadto, w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. będącym uzupełnieniem odwołania podniósł, że załączone zawiadomienie stanowi podstawę do "odroczenia" postępowania w sprawie.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b i ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, starosta na wniosek organu kontroli ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że prowadzenie przez organy policji dochodzenia w sprawie podrobienia podpisów potwierdzających przyjęcie mandatów karnych za wykroczenia drogowe, na podstawie których kierowca został ukarany, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, wskazanej w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. W ocenie kolegium, zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast fakt, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że starosta jest związany wnioskiem Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. Starosta wydający skierowanie nie posiada bowiem kompetencji do weryfikacji otrzymanego wniosku w zakresie zawartych w nim danych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Ł. A. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że wniesienie do organów Policji doniesienia o podrobieniu podpisów potwierdzających przyjęcie mandatów karnych za popełnione wykroczenia drogowe nie jest zagadnieniem wstępnym i w konsekwencji postępowanie nie powinno być zawieszone;
- - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny sprawy pomimo, że materiał dowodowy nie został w pełni zgromadzony;
- - art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, że skarżący powinien zostać skierowany na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, z uwagi na to, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie kwestii, czy skarżący rzeczywiście popełnił wykroczenie opisane w pkt 1, 2 i 3 wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji jest decydujące dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ. Zdaniem skarżącego wobec nierozstrzygnięcia powyższej kwestii nie można uznać, że organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, zebrał cały materiał dowodowy oraz dokonał prawidłowej oceny sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r., kierująca Ł. A. na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych otrzymanych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Materialnoprawną podstawą powyższej decyzji były przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, kierujący pojazdem silnikowym podlega badaniom psychologicznym w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowca przekroczy liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzję taką starosta wydaje m.in. na wniosek organu kontroli ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2).
Powyższa regulacja wprowadza obowiązek skierowania kierowcy na badania psychologiczne w razie stwierdzenia, że na skutek dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, suma przypisanych za te naruszenia punktów karnych przekroczyła 26. Decyzja wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami jest decyzją o charakterze związanym. Powołany przepis nie przyznaje staroście uprawnienia do podjęcia innego rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w okresie od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia 19 marca 2014 r., a więc przed upływem roku, uzyskał 26 punktów karnych za naruszanie przepisów ruchu drogowego.
W skardze oraz w toku postępowania administracyjnego skarżący podnosił, że nie popełnił zarzucanych mu wykroczeń drogowych oraz że podpisy pod mandatami karnymi zostały podrobione. Wnosił o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia dochodzenia w sprawie podrobienia podpisów potwierdzających przyjęcie mandatów karnych za popełnione wykroczenia drogowe, na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumieć należy sytuację, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd kwestii prawnej, a więc stwierdzenia w drodze decyzji lub orzeczenia sądu, określonego stanu prawnego lub do stworzenia takim orzeczeniem lub decyzją określonej sytuacji prawnej, bez której nie jest możliwe w ogóle rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w innym postępowaniu, które z tej przyczyny musi ulec zawieszeniu. Podkreślić trzeba, że musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenia postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (vide wyrok NSA z 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07). Zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1568/14).
Twierdzenia skarżącego uzasadniające zawieszenie postępowania nie znajdują jednak odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W toku prowadzonego przez organy postępowania, skarżący nie wykazał, że dochodzenie w sprawie podrobienia podpisów potwierdzających przyjęcie mandatów karnych za popełnione wykroczenia drogowe toczy się lub też zostało zakończone. Na poparcie tych okoliczności nie przedstawił żadnych dowodów. Znajdująca się w aktach sprawy, niepotwierdzona za zgodność z oryginałem fotokopia zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia z pewnością takiego dowodu nie stanowi. Ponadto, pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. (k.
- 30) oświadczyła, że nie jest jej znany wynik postępowania w sprawie podrobienia podpisów Ł. A. na mandatach karnych.
Tym samym należy uznać, że w dacie orzekania przez organy, nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., bowiem skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zaistniało zagadnienie wstępne wymagające rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd.
Podkreślić w tym miejscu również należy, że ani starosta ani organ odwoławczy nie mają kompetencji do weryfikowania prawidłowości karania kierowców przez właściwe organy za wykroczenia drogowe.
Tryb ewidencji punktów za naruszenia prawa drogowego jest odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego nałożenia mandatu za wykroczenie drogowe.
Uchylenie prawomocnego mandatu karnego jest możliwe w trybie przewidzianym w art. 101 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013, poz. 395 z późn. zm.). W tym celu skarżący powinien był złożyć stosowny wniosek do sądu powszechnego w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu.
Z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym wynika natomiast, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego powierzono Policji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonej czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ zajmie stanowisko, wnieść skargę do sądu administracyjnego kwestionując czynność w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (vide wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09 oraz z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 114/12).
W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów w sprawie niniejszej, że świetle art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta miał obowiązek skierowania skarżącego na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Starosta C. otrzymując od Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne był tym wnioskiem związany i kierując skarżącego na badania psychologiczne nie mógł badać podstawy faktycznej wniosku, to jest tego czy skarżącemu prawidłowo przypisano 26 punkty w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Podnieść w tym miejscu należy, że skuteczne podważenie mandatów karnych i liczby punktów karnych, nałożonych za wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego, może otworzyć skarżącemu drogę do wznowienia postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne.
W ocenie Sądu organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym i wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.