Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. (dalej Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania B. H. (dalej skarżący), utrzymało w mocy decyzję Starosty T. (dalej organ I instancji, Starosta) z [...] grudnia 2019 r. w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii A i B. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
Na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. L. z 14 czerwca 2019 r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania B. H. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W dniu [...] lipca 2019 r. organ I instancji wydał decyzję o skierowaniu skarżącego na przedmiotowe badania lekarskie. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji skarżący został zobowiązany zgłosić się na badania w terminie miesiąca od daty otrzymania skierowania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Z., ul. [...]. Pouczono również skarżącego, że orzeczenie lekarskie należy przedłożyć organowi kierującemu w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji o skierowaniu.
Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, została przez Kolegium utrzymana w mocy decyzją z [...] września 2019 r. doręczoną stronie w dniu 2 października 2019 r.
W związku z tym, iż w wymaganym terminie B. H. nie przedłożył wymaganego orzeczenia lekarskiego decyzją z [...] grudnia 2019 r. Starosta orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. A i B do czasu dostarczenia pozytywnego orzeczenia lekarskiego. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzuci w szczególności rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, podczas gdy, wbrew stanowisku organu I instancji, przedłożył stosowne zaświadczenie lekarskie od lekarza specjalisty dotyczące jego stanu zdrowia, zdolności i braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Uzasadniał, że przedłożył zaświadczenie lekarskie wydane przez biegłą sądową, która stwierdziła, że przyjmowane leki nie miały wpływu na zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Treść złożonego zaświadczenia nie została zakwestionowana w związku z czym, w ocenie skarżącego, nie zachodzi konieczność dalszego prowadzenia postępowania.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium odwołało się do regulacji art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) Kolegium uzasadniało, że osoba skierowana na badania, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji administracyjnej o skierowaniu oraz przedstawienia staroście orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Decyzję Kolegium z [...] września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu na badania doręczono skarżącemu 2 października 2019 r. Nie została ona zaskarżona i jest ostateczna.
Tym samym kwestie zasadności skierowania na badania lekarskie zostały ostatecznie rozstrzygnięte i argumenty w tej kwestii nie mają w sprawie istotnego znaczenia. Kolegium podkreśliło, że skarżący został pouczony o terminach poddania się badaniu lekarskiemu i przedstawienia organowi stosownego orzeczenia oraz o skutkach niedotrzymania tych terminów.
Organ odwoławczy podkreślił, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o których mowa w art. 79 ust.
2. Decyzja taka ma charakter związany, a terminy w niej określone mają charakter nieprzywracalny. Jedynym działaniem, które organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest sprawdzenie czy decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie stała się ostateczna i czy podmiot zobowiązany do uzyskania orzeczenia lekarskiego i przedstawienia go organowi obowiązek ten wykonał, czy też nie.
Mając na względzie powyższe, w okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji był zobligowany do wydania wobec skarżącego decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji ustalenia, że B. H. nie przedłożył do organu orzeczenia lekarskiego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jednocześnie, Kolegium podkreśliło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, organ wydający decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie ma podstaw czynić ustaleń już przedsięwziętych w ramach zakończonego postępowania w przedmiocie skierowania na badania czy też badać przesłanek związanych z trudnościami które uniemożliwiły jego ukończenie.
W ocenie organu odwoławczego brak jest też podstaw do uchylenia nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż spełnione są przesłanki z art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: naruszenie
- - art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie faktu, że skarżący w dniu 12 lipca 2019 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie dotyczące jego stanu zdrowia w szczególności zdolności i braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów wydane przez specjalistę z danej dziedziny medycyny - biegłą sądową;
- - art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu oceny zaistnienia przesłanek do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, tj. z pominięciem zaświadczenia lekarskiego i wynikającego z niego braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów wydane przez lekarza specjalistę.
- - art. 130 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie w dniu [...] grudnia 2019 r. decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy nie upłynął termin trzymiesięczny na przedstawienie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami liczony od dnia doręczenia stronie ostatecznej (a tym samym wykonalnej) decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, co miało miejsce w dniu 2 października 2019 r.
- II. prawa materialnego, tj. naruszenie:
- - art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 77 ust. 1 oraz art. 79 ust. 2 tej ustawy poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy musi pochodzić od uprawnionego lekarza, zatrudnionego w "uprawnionej jednostce medycznej", podczas gdy z powołanych wyżej przepisów taki wymóg nie wynika
W oparciu o powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości ani w jakiejkolwiek części.
W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik wyjaśnił, że w jego ocenie decyzja organu I instancji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy wydana w dniu [...] grudnia 2019 r. została wydana przedwcześnie, gdyż przed upływem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, który to termin. upłynął skarżącemu dopiero w dniu 2 stycznia 2020 r. Pełnomocnik uzasadniał, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji - zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. a decyzje nieostateczne, a więc wydane przez organy I instancji nie mogą zostać wykonane już po ich wydaniu.
Pełnomocnik zarzucił, że organ pominął fakt, że skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie dotyczące jego stanu zdrowia w szczególności zdolności i braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów wydane przez specjalistę z danej dziedziny medycyny biegłą sądową, którego treść nie została zakwestionowana przez żadną ze stron. W ocenie pełnomocnika organ dokonał błędnej wykładni art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 77 ust. 1 oraz art. 79 ust. 2 tej ustawy, gdyż prawidłowa (nierozszerzająca) wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że każdy lekarz uprawniony w rozumieniu art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami może wydać orzeczenie lekarskie o istnieniu bądź braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, o którym mowa w art. 79 ust. 2 tej ustawy i będzie ono wiążące w postępowaniu prowadzonym przez właściwego starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami.
Zdaniem pełnomocnika pojęcie "uprawniony lekarz" zdefiniowane zostało w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wskazanie zamkniętego katalogu przesłanek, jakie musi spełniać lekarz uprawniony do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W przepisie tym nie zawarto wymogu, aby uprawniony lekarz był zatrudniony w "uprawnionej jednostce medycznej".
Orzeczenie wydane przez innego uprawnionego lekarza należy zatem traktować jako dowód w sprawie o ile zostało wydane zgodnie z ww. ustawą.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). a nadto w punktach 2 i 3 określa podstawy stwierdzenia przez sąd nieważności decyzji (jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach) oraz stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów i czynności w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
Po przeprowadzeniu według wskazanych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii A i B, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowiącym materialnoprawną podstawę decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2.
Zgodnie z art. 79 ust. 2 ww. ustawy uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie.
Zgodnie z kolei z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Osoba skierowana na takie badanie jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu oraz do przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 2 ww. ustawy).
Mając na względzie wskazane powyżej unormowania podzielić należy stanowisko organu odwoławczego - ugruntowane zresztą w orzecznictwie (por. orzeczenia w sprawach sygn. akt: I OSK 2567/18, II SA/PO 507/19 i powołane tam orzecznictwo – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA) - że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie ma charakteru fakultatywnego, to znaczy nie została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja taka ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy są: posiadanie przez kierującego prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich w określonym terminie i po trzecie brak wykonania tegoż obowiązku, jak i przedłożenia w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Starosta T. decyzją z [...] lipca 2019 r. orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Skarżący został pouczony, iż ma zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia tej decyzji na wykonanie wskazanych badań do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Z., ul. [...]. Orzeczenie lekarskie skarżący miał obowiązek przedłożyć w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, o czym skarżący również został stosownie pouczony.
Decyzję z [...] lipca 2019 r. o skierowaniu na badania lekarskie skarżący otrzymał w dniu 1 sierpnia 2019 r. Decyzja ta została zaskarżona, a decyzja Kolegium utrzymująca w mocy ww. decyzje organu I instancji została wydana [...] września 2019 r. i doręczona skarżącemu 2 października 2019 r. W tych okolicznościach, w świetle regulacji art. 130 § 1 i 2 k.p.a., zasady wstrzymania wykonania decyzji poprzez wniesienie odwołania i wykonalności decyzji ostatecznych pełnomocnik zarzuca, że decyzja organu I instancji o zatrzymaniu prawa jazdy została wydana przedwcześnie albowiem nie upłynął jeszcze termin trzymiesięczny na przedstawienie organowi przez stronę orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, który powinien być liczony stronie od dnia doręczenia decyzji ostatecznej (a tym samym wykonalnej), tj. od dnia 2 października 2019 r.
Podzielając stanowisko pełnomocnika, że - o ile nie zaistniały okoliczności o jakich mowa w § 3 art. 130 k.p.a.(nie nadano decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności czy decyzja nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy), - w świetle powołanych regulacji obowiązek nałożony w decyzji administracyjnej jest wykonalny, gdy decyzja ta uzyska walor ostateczności, to nie sposób jednak pominąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący ani nie stawił się w terminie do dnia 2 listopada 2019 r. na przeprowadzenie badań, ani do dnia 2 stycznia 2020 r., a więc w terminie trzymiesięcznym liczonym od 2 października 2020 r., nie przedłożył Staroście stosownego orzeczenia. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, Kolegium przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadziło dodatkowe postępowanie dowodowe i zwróciło się do Starosty o wyjaśnienie czy w terminie do 2 stycznia 2020 r. (pismo organu z 27 lutego 2020 r. k. 24 i k. 50 akt adm.) skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Starosta pismem z dnia 9 marca 2020 r. (k.26 i k. 51 akt adm.) poinformował, że do dnia 2 stycznia 2020 r. takie orzeczenie nie zostało przez skarżącego organowi przedłożone. Tym samym termin na dokonanie powyższych czynności niewątpliwe do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia wyekspirował.
Te ustalenia organu nie zostały przez pełnomocnika skutecznie podważone albowiem bezspornym jest, że skarżący nie zgłosił się na badania do wskazanej przez organ w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. jednostki Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Z., a przedłożone przez skarżącego zaświadczenie lekarskie wymogu takiego orzeczenia nie spełniło, co zostało przesądzone przez organ ostateczną i prawomocną decyzja z [...] września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] lipca 2019 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i jest w okolicznościach niniejszej sprawy wiążące, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.
W tych okolicznościach uznać należy, że naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć ponownie trzeba, że w świetle regulacji art., 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji. Zatem uwzględnienie skargi, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ma sens wówczas, gdy po wycofaniu decyzji z obrotu prawnego, może to doprowadzić do innego (korzystnego dla skarżącego) wyniku sprawy.
Natomiast w okolicznościach sprawy niniejszej wydanie wyroku uwzględniającego skargę, stwarzałoby tylko pozory ochrony prawnej i dawałoby obywatelowi złudne nadzieje na uzyskanie w przyszłości korzystnej decyzji, gdy nie ma ku temu podstaw. Ponadto sąd, orzekając w sprawie, wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że ustalając przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a. bierze pod uwagę nie tylko treść wydanych orzeczeń administracyjnych i ich uzasadnień, ale przede wszystkim rozważa wpływ ich ewentualnych wad na trafność merytorycznego załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej (por. wyroki w sprawach I SA/Wa 1753/19, LEX nr 2976815, VII SA/Wa 1752/19, LEX nr 3053419).
Nie można również podzielić zarzutów skargi co do naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 77 ust. 1 oraz art. 79 ust. 2 tej ustawy poprzez przyjęcie, że orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy musi pochodzić od uprawnionego lekarza, zatrudnionego w "uprawnionej jednostce medycznej", podczas gdy, zdaniem pełnomocnika z powołanych wyżej przepisów taki wymóg nie wynika i pominięcie stosownego zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez skarżącego w dniu 12 lipca 2019 r.
Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego jak i w skardze próbuje wykazać, że złożone przez niego, po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zaświadczenie z 12 lipca 2019 r. uzasadniało błędne stanowisko organu co do zaistnienia podstaw do wydania zaskarżonej decyzji.
Jak już zaznaczono organ wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie bada zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wprawdzie obie decyzje wymienione w przepisach art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b (skierowanie na badania co do stanu zdrowia) i z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a (zatrzymania prawa jazdy) ustawy o kierujących pojazdami pozostają ze sobą w związku, w tym znaczeniu, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest w następstwie niepoddania się przez stronę badaniu, to jednak każda z nich podejmowana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i kreuje odrębne sprawy administracyjne (sprawy indywidualne rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej). Od każdej z nich stronie przysługuje odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.
W związku z tym w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniu przez kierowcę nie mogły być ponownie badane te okoliczności i przesłanki, które warunkowały wydanie decyzji nakazującej kierowcy poddanie się badaniu. Decyzją o skierowaniu na badania organ załatwiający sprawę zatrzymania prawa jazdy był związany.
Decyzja o skierowaniu na badania jest ostateczna i prawomocna a zatem wywołuje określone skutki prawne.
W tych okolicznościach skoro skarżący badań nie wykonał i orzeczenia lekarskiego nie przedstawił, to zgodnie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami obligatoryjne było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy Niezasadnie więc skarżący zarzuca zaniechanie przez organy należytego ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Dla porządku wyśnić skarżącemu należy, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Badanie wykonuje lekarz uprawniony, którym jest osoba łącznie spełniająca warunki wskazane w art. 77 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, w świetle delegacji ustawowej zawartej w art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia m.in. szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego oraz zakres badań lekarskich, a także jednostki uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5, 7 i 8 (a zatem i badań w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami) oraz w art. 79 ust. 4 i 5.
Zgodnie z wydanym na podstawie art. 81 ust. 1 ww. ustawy rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014 r., poz. 949 ze zm.) - obowiązującym w dacie wydania decyzji o skierowania na badania - jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (§ 10 ust. 1 ww. rozporządzenia). Tożsama regulacja znajduje się w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2019 r., poz. 1659 ze zm.) - § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzania.
Tym samym nieuprawnione jest stanowisko skargi, co do braku wymogu aby uprawniony lekarz był zatrudniony w "uprawnionej jednostce medycznej". Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie nie mogło być zatem uznane za orzeczenie, do którego przedstawienia był on zobowiązany, o czym ostatecznie przesądzono decyzją o skierowaniu na badania lekarskie.
Podsumowując wbrew zarzutom skargi organ podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadził, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy kompletny do podjęcia rozstrzygnięcia Organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organ zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak i wskazanych przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, a z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.