Uzasadnienie
Skarżąca P. WD Spółka z o.o. sp. k. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 czerwca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że wobec Spółki toczy się ponad sto analogicznych postępowań w sprawach kar pieniężnych, przy czym około 70 z nich zakończyło się już decyzjami ostatecznymi, a nałożone i wymagalne kary pieniężne opiewają na kwotę [...]zł. Nawet, gdyby pojedyncza egzekucja nie spowodowała stanu niewypłacalności skarżącej, wykonanie wielu identycznych decyzji prowadzi do przerwania prowadzenia działalności z utratą rynków zbytu, a ewentualna późniejsza odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa.
Ponadto skarżąca Spółka podniosła, że nie dysponuje na chwilę obecną majątkiem pozwalającym na zaspokojenie nałożonych kar, a co więcej, na skutek zatrzymania urządzeń do gier przez Służbę Celną musiała zaprzestać działalności operacyjnej, w związku z czym nie jest w stanie uzyskiwać jakichkolwiek przychodów.
Do wniosku skarżąca dołączyła oświadczenie wspólnika (komandytariusza) upoważnionego do działania w imieniu Spółki, w którym wskazał on, że Spółka od ponad pół roku nie prowadzi działalności operacyjnej, nie zatrudnia pracowników, zarząd pełni funkcję społecznie, a Spółka nie ma żadnego majątku. Ponadto skarżąca dołączyła bilans aktywów i pasywów na dzień 31 grudnia 2014 r. i 31 maja 2015 r., rachunek porównawczy zysków i strat oraz wykaz ostatecznych decyzji, którymi nałożono na nią kary pieniężne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zauważyć, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Realizacja takiego obowiązku zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot. W związku z tym tylko w wyjątkowych okolicznościach, kiedy zapłata, czy też przymusowa egzekucja kwot należnych na podstawie zaskarżonej decyzji mogłaby realnie zagrozić bytowi przedsiębiorstwa, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd.
Ocena zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi odnosić się do możliwie aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. W tym kontekście należy zauważyć, że w badanej sprawie choć skarga została wniesiona w lipcu 2016 r., Spółka załączyła dokumenty księgowe obrazujące stan do dnia 31 maja 2015 r. W tej sytuacji wszystkie twierdzenia o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć daleko idące negatywne skutki dla Spółki, należy uznać za gołosłowne. Nie znając aktualnej sytuacji finansowej Spółki nie sposób ocenić potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na jej płynność finansową. Stan majątku i finansów Spółki z okresu sprzed roku przed wniesieniem skargi, jest w tym zakresie zdecydowanie niewystarczający.
Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, jak również na to, że obecnie nie uzyskuje żadnych przychodów. Brak jest chociażby aktualnych wyciągów z rachunków bankowych skarżącej, czy też raportów kasowych, które potwierdzałyby, że w istocie Spółka nie obraca żadnymi środkami pieniężnymi.
Jeszcze raz trzeba podkreślić, że tylko w wyjątkowych okolicznościach można uznać, iż wykonanie decyzji nakładającej obowiązek świadczenia pieniężnego może być źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W badanej sprawie argumenty strony skarżącej i przedłożone przez nią dokumenty nie pozwalają na przyjęcie, że taka wyjątkowa sytuacja ma miejsce.
Wbrew argumentom Skarżącej, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia fakt, że w kilku podobnych sprawach skarżącej Spółki sądy wstrzymywały wykonanie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tych argumentów należy wskazać po pierwsze, że choć jednolitość sądownictwa jest cenną wartością, to polski system prawny nie opiera się na precedensach i sposób rozstrzygnięcia sprawy przez jeden sąd nie determinuje identycznego rozstrzygnięcia innej sprawy. Naczelną wartością sądownictwa w Polsce pozostaje niezawisłość sędziów, która nakazuje rozstrzygać sprawy w zgodzie z własnym sumieniem i z uwzględnieniem własnej oceny okoliczności każdej konkretnej sprawy. Przyjęty przez określony sąd sposób rozstrzygnięcia podobnej kwestii prawnej nie obliguje innego sądu do zastosowania takiego samego rozwiązania.
Co więcej, analiza orzeczeń znajdujących się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych wskazuje, że w zdecydowanej większości podobnych spraw skarżącej Spółki, sądy odmawiały wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto w ostatnim czasie, stanowisko sądów pierwszej instancji podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 769/16 i sygn. akt II GZ 771/16).
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w postanowieniu.