Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z jego żądaniem zawartym w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 lutego 2014 r. W dniu 31 października 2014 r. skarżący złożył pismo z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Następnie w zakreślonym przez sąd terminie nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku PPF zaznaczając, że domaga się ustanowienia adwokata.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Żądanie strony dotyczące przyznania prawa przez ustanowienie adwokata zawarte w urzędowym formularzu z dnia 18 listopada 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) jest żądaniem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie. Oceniając zakres żądania wniosku należy mieć jednak na uwadze, że poprzednio złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych i strona uzyskała prawo pomocy w tym zakresie. W sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w dwóch etapach – w pierwszym etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i zwolnienie to uzyskuje, zaś w drugim etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), uznać należy, że w istocie strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zatem do skarżącego ubiegającego się obecnie o ustanowienie adwokata, a uprzednio zwolnionego od kosztów sądowych (postanowieniem referendarza sądowego z 27 lutego 2014 r.), zastosowanie będzie miał przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dotyczący przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze aktualną sytuację materialną i rodzinną skarżącego, przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 listopada 2014 r. stwierdzić należy, że wniosek o ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. Z oświadczenia skarżącego wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, uczącą się córką oraz synem, który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Poza starym, wymagającym remontu domem (pow. [...] m2) skarżący nie posiada innych nieruchomości, ani żadnych zasobów finansowych. Skarżący i jego żona otrzymują świadczenia rentowe ([...] zł skarżący i [...] zł jego żona), co łącznie daje kwotę [...] zł miesięcznie. Skarżący wykazał, że dzieci nie uzyskują żadnych dochodów. Podniósł również, że uzyskiwany przez rodzinę dochód w całości pochłaniają opłaty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz leczeniem i rehabilitacją.
W świetle powyższych okoliczności (niski dochód całej rodziny, brak zasobów finansowych, brak wolnych środków pieniężnych po opłaceniu koniecznych kosztów utrzymania), uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia należnego adwokatowi za prowadzenie sprawy.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.