Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., po rozpoznaniu wniosku G. K., referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 28 października 2016 r.
Pismem z dnia 2 listopada 2016 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 7 listopada 2016 r.) skarżący wniósł sprzeciw, podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu jako wniesiony po terminie.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień referendarza w przedmiocie prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W myśl § 2 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W badanej sprawie postanowienie referendarza z dnia 7 października 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 października 2016 r. (k. 36 akt sądowych). Termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 4 listopada 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw w dniu 7 listopada 2016 r., czego dowodem jest datownik pocztowy na kopercie zawierającej przesyłkę (k. 39 akt sądowych). Sprzeciw został zatem wniesiony po terminie. Należy przy tym nadmienić, że skarżący był prawidłowo pouczony zarówno o terminie i trybie wniesienia sprzeciwu, jak i o skutkach niedochowania terminu do dokonania tej czynności.
Mając powyższe na uwadze sąd odrzucił sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.