Uzasadnienie
Pismem datowanym na 3 stycznia 2013 r. J. S. i E. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011.
Zarządzeniem z dnia 5 lutego 2013 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącym w dniu w dniu 18 lutego 2013 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uiścili wpisu, nie złożyli również wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. E. S. została wezwana do wyjaśnienia, czy działa w sprawie w charakterze skarżącego czy w charakterze pełnomocnika skarżącego J. S.. Pomimo upływu wyznaczonego terminu E. S. nie udzieliła wyjaśnień na wezwanie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, aczkolwiek w stosunku do każdego ze skarżących z innych przyczyn.
Przyczyną odrzucenia skargi w stosunku do J. S. jest nieuiszczenie wpisu od skargi.
W świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skarżący J. S. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego zarządzeniem z dnia 5 lutego 2013 r. Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 lutego 2013 r., do rąk własnych skarżącej. Pomimo upływu wyznaczonego terminu w dniu 25 lutego 2013 r., skarżący nie uiścił wpisu, nie składał też wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący była prawidłowo pouczony o skutkach zaniechania czynności uiszczenia wpisu.
W tym stanie rzeczy, skarga J. S. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
W stosunku do E. S. przyczyną odrzucenia jej skargi jest oczywisty brak legitymacji skargowej.
W postępowaniu administracyjnym E. S. występowała jako pełnomocnik J. S. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa wynika, że obejmowało ono wyłącznie postępowanie przed organami Agencji, nie zaś sądem administracyjnym (k. 1 wspólnych akt administracyjnych znajdujących się w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 95/13)..Skarga do sądu administracyjnego na decyzję z 29 listopada 2012 r. została podpisana łącznie – przez J. i E. S.. Żaden element skargi nie wskazywał, że E. S. działa jako pełnomocnik J. S.. Pomimo wezwania sądu do wyjaśnienia, w jakim charakterze występuje w postępowaniu przed sądem, E. S. nie udzieliła wyjaśnień. W tej sytuacji – w braku podstaw do przyjęcia, że działała jako pełnomocnik – należy uznać, że E. S. podpisała skargę jako skarżąca.
Zgodnie z art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W sprawie oczywistym jest, że E. S. nie miała własnego interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 29 listopada 2012 r., W postępowaniu administracyjnym nie występowała jako strona, lecz jako pełnomocnik strony – J. S., który jest jedyna osobą mającą interes prawny w zaskarżeniu ww. decyzji. Kwestia braku legitymacji skargowej E. S. jest oczywista i nie wymaga merytorycznego badania sprawy.
W sytuacji, gdy skargę wniosła osoba, co do której oczywiste jest, że nie ma ona interesu prawnego we wniesieniu skargi, należy uznać skargę za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.