Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 97/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr [...]) Komendant Straży Granicznej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 19 listopada 2019 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego A. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] A. R. w Ł., kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Wskazane wyżej decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 8 sierpnia 2019 r. na drogowym przejściu granicznym w [...] w kierunku wjazdowym do Polski zatrzymany został do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Koegel o nr rej. [...], którego kierującym był A. R.. W toku kontroli ustalono, że pojazdem tym wykonywany był międzynarodowy zarobkowy transport drogowy rzeczy w postaci prętów żebrowych do zbrojenia betonu w imieniu firmy [...] A. R.. Do kontroli kierujący pojazdem okazał: paszport, dowód rejestracyjny na ciągnik samochodowy i naczepę ciężarową oraz wypis z licencji dot. międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] W trakcie kontroli stwierdzono, że ciągnik samochodowy nie posiada aktualnych badań technicznych, gdyż według wpisu w dowodzie rejestracyjnym termin ważności dotychczasowego badania upłynął z dniem 6 sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2019 r. organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zawiadomił stronę o stwierdzeniu dokonania przez nią w dniu kontroli naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli z dnia 8 sierpnia 2019 r., w którym ujawniono naruszenie określone Lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, czyli wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Odpowiadając na to zawiadomienie strona w piśmie z dnia 2 września 2019 r. wyjaśniła, że naruszenie wynikało z nieprzewidzianego zatrzymania pojazdu na odprawie celnej w Rosji, co zostało potwierdzone zaświadczeniem "karta postoju", jak również wpisami w karcie kierowcy i w tachografie cyfrowym, zamontowanym w kontrolowanym pojeździe. Postój pojazdu w dniach od 31 lipca 2019 r. do 3 sierpnia 2019 r. spowodowany był przez nadawcę towaru.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ I instancji – Komendant Placówki Straży Granicznej w T. decyzją z dnia z dnia 19 listopada 2019 r. nałożył na skarżącego A. R. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie wskazaną decyzją przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 78, art. 81 i art. 198 k.p.a., art. 92b ustawy o transporcie drogowym, a także art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub umorzenie postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. organ odwoławczy – Komendant Straży Granicznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że skarżący nie udowodnił, iż ciągnik siodłowy marki [...] powinien wrócić do Polski przed upływem terminu ważności jego badań technicznych, to jest 6 sierpnia 2019 r., a tym samym nie wykazał okoliczności wyłączających poniesienie odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Z protokołu przesłuchania świadka wynika, że kierujący pojazdem wiedział o upływie terminu ważności badań technicznych w dniu 6 sierpnia 2019 r. i oświadczył, że "na [...] nie można zrobić przeglądu technicznego pojazdu", co zaprzecza późniejszym wyjaśnieniom skarżącego, że posiada jednak potwierdzenie wykonania przeglądu technicznego ciągnika wykonanego na terytorium [...]. Powołując się na treść przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowy pojazd zarejestrowany był na terytorium RP i w związku z tym skarżący powinien dokonać okresowego badania technicznego na terytorium RP, a nie na terytorium [...].

Organ odwoławczy zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji odnośnie rodzaju stwierdzonego naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze od powyższej decyzji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący A. R. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1. I. przepisów prawa procesowego, to jest:
2. 1) art. 7 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
3. 2) art. 11 k.p.a. (zasady przekonywania), zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;
4. 3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym materiałem dowodowym skutkujące przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;
5. 4) art. 78 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadka na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy;
6. 5) art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie wymaganych elementów składowych decyzji określonych w punktach 1 i 3, a dotyczące błędnego oznaczenia organu administracji publicznej oraz braku oznaczenia adresata skarżonego aktu;
7. 6) art. 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej;
8. 7) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez niezastosowanie w sprawie, gdzie wadliwość postępowania wykazana została już na etapie wyjaśniającym;
9. II. przepisów prawa materialnego, to jest:
10. 8) art. 198 k.p.a., poprzez niezastosowanie w przypadku odmowy uwzględnienia art. 92c ustawy o transporcie drogowym w sprawie, a dotyczącym rażącej niewspółmierności nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia;
11. 9) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 92c tej ustawy;
12. 10) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej Rozporządzeń UE nie wymienionych w art. 4 pkt. 22 ustawy, dającym podstawę prawną do zastosowania wskazanej w decyzji Ip. taryfikatora;
13. 11) Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r., którą Rzeczpospolita Polska podpisała w dniu 1 czerwca 1984 r., poprzez niezastosowanie w sprawie;
14. 12) art. 2 Konstytucji RP, poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi poza zarzutami w niej zawartymi podniósł dodatkowo, że w toku postępowania administracyjnego przedstawił potwierdzenie wykonania przeglądu technicznego na terytorium [...] z wynikiem pozytywnym dopuszczającym pojazd do ruchu drogowego. Dlatego w jego ocenie będąc na terytorium kraju nienależącego do Unii Europejskiej zastosowanie w zakresie dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego miały przepisy Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r., którą RP podpisała w dniu 1 czerwca 1984 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Wniesiona przez skarżącego skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zostały dotknięte wadami prawnymi, które uzasadniałyby ich uchylenie, bądź też stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega to, czy zaskarżony akt organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami prawnymi uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności takiego aktu.

Zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm. – dalej jako "u.t.d."). W kwestii stwierdzonego wykonywania przez skarżącego przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego zwrócić należało uwagę przede wszystkim na art. 4 pkt 22 u.t.d., który w krajowym porządku prawnym określa obowiązki i warunki, jakim powinien podporządkować się podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy, wynikające z przepisów odrębnych, w tym – na zasadzie art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d. – między innymi z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2020 r. poz. 110, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d.").

Stosownie do art. 81 ust. 1 p.r.d, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 p.r.d.).

Zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Natomiast według art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust.

1. 3. Stosownie do art. 84 ust. 1 p.r.d., badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wykonywanie badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostało przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego skarżący jako zawodowy przewoźnik, posługujący się każdym posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winien dokonać okresowego badania technicznego każdego z pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie na terytorium Białorusi.

Zgodnie z § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 18 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 841, ze zm.), podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie.

Według art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzonej kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (92a ust. 3 u.t.d.). Według zaś art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

W niniejszej sprawie organy na podstawie przeprowadzonej kontroli drogowej bezspornie i niewadliwie ustaliły, że skarżący dopuścił do zaistnienia naruszenia określonego w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, bowiem międzynarodowy przejazd drogowy wykonywał w dniu 8 sierpnia 2019 r., a okresowe badanie techniczne skontrolowanego pojazdu samochodowego (ciągnika siodłowego marki [...] utraciło swoją ważność z dniem 6 sierpnia 2019 r. Oznacza to w konsekwencji, że doszło do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, skutkującego nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za każdy pojazd, jak przewiduje to lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W trakcie przeprowadzonej kontroli drogowej w dniu 8 sierpnia 2019 r. bez żadnych wątpliwości i zastrzeżeń ustalono, że termin ważności poprzedniego badania technicznego kontrolowanego pojazdu upłynął w dniu 6 sierpnia 2019 r. Co więcej, skarżący jako przedsiębiorca i jednocześnie kierujący pojazdem miał tego pełną świadomość. Z akt sprawy wynika bowiem, że ustalenia faktyczne poczynione we wskazanym zakresie w trakcie kontroli nie budziły jakiegokolwiek sprzeciwu skarżącego i nie były przez niego kwestionowane, co zaowocowało podpisaniem przez niego protokołu kontroli bez żadnych zastrzeżeń. Skoro zatem skarżący nie kwestionował dokonanych ustaleń w toku czynności kontrolnych, lecz przeciwnie – potwierdził zaistnienie przedmiotowego naruszenia i swoją wiedzę o nieaktualności okresowych badań technicznych pojazdu, to tego rodzaju ustalenia faktyczne wynikające z dokumentów musiały zostać uznane za bezsporne.

Dodatkowo wypada zauważyć, że w wyniku sprawdzenia w systemie teleinformatycznym CEPIK potwierdzone zostało, że okres ważności badania technicznego kontrolowanego pojazdu upłynął właśnie z dniem 6 sierpnia 2019 r. Nie zaistniały zatem żadne podstawy do tego, aby zakwestionować skutecznie prawidłowość ustaleń organów, że do stwierdzonego przez nie naruszenia rzeczywiście doszło.

Podstawy zwolnienia się przez przedsiębiorcę od ewentualnej odpowiedzialności z tego tytułu, jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, zawiera przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. Według niego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2. 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3. 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Regulacja ta ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Przepis ten nie może być natomiast interpretowany w taki sposób, który dopuszczałby jego zwolnienie z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do zawodowego przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru własnego w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych w zgodzie z prawem.

W konsekwencji, w ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie budził w istocie żadnych wątpliwości. Z analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że skarżący w chwili kontroli wykonywał międzynarodowy zarobkowy transport drogowy pojazdem samochodowym, który nie posiadał aktualnych badań technicznych, o których mowa w art. art. 81 ust. 1 p.r.d.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie dopuściły się w tej sprawie naruszenia przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Należycie bowiem rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy odniósł się również do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, zasadnie uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w sprawie w toku całego postępowania. Był on bowiem informowany o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów prawa. Znał tym samym zarówno zakres, jak i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe, z czego zresztą skorzystał.

W kontekście wniosku skarżącego zawartego w jego piśmie z dnia 2 września 2019 r. (k. [...] akt administracyjnych) o przesłuchanie go w charakterze świadka stwierdzić należy, że wniosek ten nie był dopuszczalny na tym etapie postępowania, kiedy został zgłoszony. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że skarżący został w tym charakterze przesłuchany w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności (k. [...] akt administracyjnych). Po wszczęciu zaś postępowania administracyjnego w tej sprawie po dokonaniu wskazanej czynności, ponowny wniosek o przesłuchanie skarżącego w charakterze świadka nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący zmienił już swój status w prowadzonym postępowaniu ze świadka w sprawie na stronę toczącego się już postępowania. Nie mógł zatem zostać ponownie przesłuchany w charakterze świadka na okoliczności, które zresztą były już przedmiotem dokonywanych ustaleń faktycznych. W konsekwencji organ zasadnie postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. nie uwzględnił tego wniosku dowodowego (k. [...]-[...] akt administracyjnych).

Należy raz jeszcze zaakcentować, że organy administracji rozstrzygające sprawę należycie rozpatrzyły zgromadzony w niej materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który jednoznacznie wykazał wystąpienie opisanego w protokole kontroli z dnia 8 sierpnia 2019 r. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiedniej, przewidzianej prawem i określonej w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym administracyjnej kary pieniężnej, która w zakresie kategoryzacji poważnych naruszeń przepisów UE w komercyjnym transporcie drogowym, podzielonych na trzy kategorie wagi naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń, zakwalifikowana została jako "najpoważniejsze naruszenie" (NN).

Podnieść również należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego prawidłowość ustaleń faktycznych organów. O ile bowiem, to na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących te ustalenia skutecznie podważyć, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16).

Zauważyć także trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a skoro prawidłowość zastosowania tego przepisu w okolicznościach tej sprawy nie budziła zastrzeżeń, to nie było żadnych podstaw do stwierdzenia, by sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. miał jakiekolwiek racjonalne uzasadnienie. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Dlatego też w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o transporcie drogowym – zachodziły w pełni uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej określonej w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Trafna była także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie została wykazana. Nie było więc podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam – osobiście, prowadził kontrolowany pojazd, którym wykonywał przewóz drogowy pojazdem samochodowym nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Niezasadny był także zawarty w skardze zarzut, jakoby wykonany na terytorium Białorusi przegląd techniczny kontrolowanego pojazdu winien zostać uznany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z Konwencją o ruchu drogowym sporządzoną w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 41). Wyjaśnić należy, że przepisy tej Konwencji regulują jedynie wymagania odnoszące się do stanu technicznego pojazdów. Nie regulują jednak trybu i zasad wydawania przez krajowych diagnostów dokumentów potwierdzających stan techniczny pojazdów, nawet zarejestrowanych za granicą i dopuszczonych w Polsce do ruchu. Powoływana przez skarżącego Konwencja wprowadza jedynie określone kryteria techniczne dla pojazdów dopuszczonych do ruchu. Z wpisu w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu wynikało, że pierwsza rejestracja w kraju miała miejsce w dniu 16 sierpnia 2016 r., a zatem zgodnie z art. 81 ust. 5 p.r.d., od tej daty okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadzać należy corocznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W toku zaś samej kontroli w dniu 8 sierpnia 2019 r. skarżący zeznał, że wiedział o tym, iż termin badania technicznego pojazdu był ważny do 6 sierpnia 2019 r, a na Białorusi nie można zrobić przeglądu technicznego pojazdu.

Na zakończenie wypada też zauważyć, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawa regulujących transport drogowy mają charakter szczególny, gdyż są wydawane w ramach tzw. "uznania związanego", nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego zarówno w ustawie o transporcie drogowym, jak i innych przepisach krajowych i unijnych, jest – co do zasady – oderwana od kwestii winy. Dlatego organ orzekający ma obowiązek stwierdzić, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa, bez wnikania w to, jakie były tego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi powodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie – nałożenie kary w przewidzianej tą ustawą wysokości. Organy warunki te spełniły, podobnie jak należycie określiły wynikającą z obowiązującej regulacji wysokość kary za stwierdzone naruszenie, której wysokość została przez ustawę ustalona w takim wypadku na kwotę [...]zł – za każdy pojazd.

Nie było tym samym podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisów działu IVA k.p.a., bowiem administracyjna kara pieniężna, która nałożona została na skarżącego w tej sprawie została kompleksowo uregulowana, ale w przepisach odrębnych (art. 189a § 2 in fine k.p.a.). Dlatego też organy nie dopuściły się naruszenia przepisów wskazanego działu IVA k.p.a., który w tej sprawie – wbrew stanowisku zawartemu w skardze – w ogóle nie znajdował zastosowania.

Nie doszło też do naruszenia reguły konstytucyjnej określonej w art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Pomijając nawet, że skarga nie zawiera rozwinięcia tego zarzutu, to wymaga zwrócenia uwagi, że w sprawie niniejszej nie doszło do sytuacji, by skarżącemu jako podmiotowi administrowanemu wymierzono administracyjną karę pieniężną w ogóle bez podstawy prawnej, do tego – według strony – za naruszenie, które nie wynika wprost z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Wobec bezzasadności również pozostałych zarzutów, jakie podniesione zostały w skardze oraz wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało – jako w całości bezzasadną – oddalić.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.