Postanowienie WSA w Lublinie z 28 września 2022 r., III SA/Lu 99/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 28 września 2022 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 grudnia 2021 r., nr BP.501.1548.2021.0993.LB3.152826 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Iwona Tchórzewska przewodniczący

Uzasadnienie

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 grudnia 2021 r., nr BP.501.1548.2021.0993.LB3.152826 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2022 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od tego postanowienia.

W dniu 11 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2022 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 11 kwietnia 2022 r. Skarżący nie wniósł sprzeciwu również od tego postanowienia.

Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 sierpnia 2022 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 17 sierpnia i 25 sierpnia 2022 r., została w dniu 1 września 2022 r. zwrócona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przy tym według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Zgodnie z art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy, skarżący dwukrotnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych. Jednakże wnioski podlegały pozostawieniu bez rozpoznania. Wobec uprawomocnienia się wydanych w tym przedmiocie rozstrzygnięć referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2022 r. oraz z dnia 5 lipca 2022 r., zachodziły podstawy do wezwania skarżącego zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wobec niemożności doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej i dwukrotnie awizowana, a to stosownie do art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizowania skutkowało, na mocy art. 73 § 3 p.p.s.a., uznaniem przesyłki za doręczoną w ostatnim dniu wskazanego terminu. Wynikający z art. 73 § 3 p.p.s.a. skutek doręczenia wezwania, pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata, nastąpił w dniu 31 sierpnia 2022 r. Podkreślić należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

W sytuacji zaś, gdy odpis zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2022 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 7 września 2022 r. Pomimo upływu terminu, skarżący nie uiścił wpisu. Natomiast przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jednoznacznie, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Z omówionych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.