Uzasadnienie
W skardze na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym W. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że decyzja może zostać uchylona, a kwota wpłaty jest na tyle wysoka dla przedsiębiorcy, iż stanowiłaby poważne obciążenie dla strony na tym etapie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Według zaś przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, gdyż tylko tego rodzaju akty lub czynności mogą wywołać negatywne skutki, o jakich stanowi powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Wniosek skarżącej dotyczy decyzji, której przedmiotem jest kara pieniężna nałożona na podstawie art. 92a ust. 1-6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., zwanej dalej "u.t.d."). Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego.
W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (art. 93 ust. 2 pkt 1 u.t.d.), cofnięcia skargi (art. 93 ust. 2 pkt 2 u.t.d.) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d.).
Przez decyzję ostateczną rozumieć należy decyzję, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.). Decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., uzyskuje zatem przymiot wykonalności dopiero po upływie 30 dni od jej doręczenia, który to okres czasu odpowiada terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a., z tym jednak zastrzeżeniem, że w przypadku wniesienia skargi przymiot ten uzyskuje dopiero z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Uzyskanie przymiotu wykonalności, w myśl art. 94 ust. 2 u.t.d., konkretyzuje natomiast obowiązek uiszczenia kary pieniężnej na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna.
Zaskarżona decyzja nie posiada zatem na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności. Brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.