Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 7 grudnia 2015 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż w jego ocenie wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę. Wobec tego, że zaskarżona decyzja ma przymiot prawomocności możliwe jest przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Wobec sytuacji życiowej i zarobkowej skarżącego, zajęcie wynagrodzenia za pracę bądź podjęcie innych środków egzekucyjnych może narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący jest rozwiedziony, posiada na utrzymaniu jedno dziecko, na którego łoży kwotę łącznie ok. 800 zł miesięcznie. Zamieszkuje wspólnie z matką. Począwszy od stycznia 2016 r. nie posiada zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak takich elementów uzasadnienia powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie Sąd uznał za niewystarczające samo powołanie się wnioskodawcy na potencjalną możliwość wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego, ze wskazaniem, iż wobec jego sytuacji życiowej i zarobkowej zajęcie wynagrodzenia za pracę bądź podjęcie innych środków egzekucyjnych może narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W rozpoznawanym przypadku brak prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody w majątku skarżącego wynika z faktu wykazywania przez niego – zarówno we wniosku o ochronę tymczasową, jak i we wniosku o przyznanie prawa pomocy – że począwszy od stycznia 2016 r. nie jest on zatrudniony, a ponadto że nie posiada żadnych wartościowych przedmiotów majątkowych, które mogłyby podlegać zajęciu egzekucyjnemu.
Zatem nawet jeśli realne okazałoby się – na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – że wobec skarżącego zostanie wdrożona egzekucja, to nie wywoła ona pożądanego skutku, co oznacza, iż niemożliwe będzie wyrządzenie skarżącemu realnej szkody.
Równocześnie wnioskodawca nie uprawdopodobnił, by w analizowanym przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, mogło być następstwem odmiennych zdarzeń lub okoliczności.
Z drugiej strony należy wyjaśnić, iż przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26.04.2004 r., sygn. akt FZ 38/04, publ.: http://orzecenia.nsa.gov.pl). Z tego względu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń strony wymierzonych przez organ, a także możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawcy, jeżeli nie wyjaśnił on, w jakim stopniu owe obciążenia mogą rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresata zaskarżonego orzeczenia.
W świetle powyższego należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie cytowanych przepisów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.