Uzasadnienie
Decyzję organu II instancji doręczono stronie skarżącej w dniu 3 sierpnia 2015 r.
Skarga została wniesiona do tutejszego Sądu po przekroczeniu ustawowego trzydziesto-dniowego terminu – w dniu 3 września 2015 r.
Z tego powodu Sąd postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. odrzucił skargę.
Pismem z dnia 13 października 2015 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dołączonym do akt sądowych w dniu 5 listopada 2015 r.) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była choroba pracownika Ł jako osoby odpowiedzialnej za wysyłanie korespondencji w przedsiębiorstwie skarżącego. Od dnia 2 września 2015 r. ww. przebywał na zwolnieniu lekarskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Analizując przedmiotową sprawę w zakresie powyższych przesłanek ustawowych Sąd stwierdził, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był zasadny.
Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa oraz niektóre zdarzenia losowe. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego obiektywnych reguł starannego działania.
Instytucja przywrócenia terminu ma zatem charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał z dniem 2 września 2015 r. Skoro od ostatniego dnia do dokonania przedmiotowej czynności procesowej pracownik skarżącego odpowiedzialny za wysyłanie korespondencji był na zwolnieniu lekarskim (niezdolność do pracy od 2 do 5 września 2015r.) to skarżący winien wyznaczyć inną osobę uprawnioną do dokonywania tego rodzaju czynności, by wnieść skargę w przepisanym ustawowym terminie albo uczynić to osobiście. Skarżący jako przedsiębiorca należycie dbający o własne interesy powinien tak organizować pracę, by w przypadku choroby jednego z pracowników dokonywać odpowiednich czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wyznaczonym terminie. Strona skarżąca ponosi zatem negatywne konsekwencje swoich zaniechań (zaniedbań) w tym zakresie.
Z tego względu należało uznać, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.