Uzasadnienie
Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję [...]
Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r.
Organ wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2019 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości:
niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku
- - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny
- - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin
- - za każą następna rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin
- 2. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej
- - o czas do 1 godziny
- - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin
- - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin
- 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy
- - o czas do mniej niż 30 minut
- - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut
- - za każde rozpoczęte 30 minut do 1 godziny i 30 minut
- 4. niedopuszczalne wyjęcie kreskówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.
Na podstawie tych naruszeń organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł.
W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 kpa oraz art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.
Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając zarzuty odwołania za niezasadne.
Jego zdaniem w sprawie nie było podstaw do zastosowania przesłanek z art. 92 c u.t.d.
W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie:
- - art. 92 b ust. 1 u.t.d.
- - art. 92 c ust. 1 u.t.d.
- - art. 7, art. 77 i art. 80 kpa
- - art. 107 § 1 i § 3 kpa.
Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Zdaniem strony zapewniła ona jako przedsiębiorca właściwą organizację pracy kierowców. Stwierdzone naruszenia wynikały z zachowania samego kierowcy i strona nie miała na nie wpływu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
W przedmiotowej sprawie podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2019 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości:
niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku
- - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny
- - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin
- - za każą następna rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin
- 2. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej
- - o czas do 1 godziny
- - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin
- - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin
- 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy
- - o czas do mniej niż 30 minut
- - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut
- - za każde rozpoczęte 30 minut do 1 godziny i 30 minut
- 4. niedopuszczalne wyjęcie kreskówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.
Strona nie negowała co do zasady stwierdzonych naruszeń, natomiast akcentowała prawidłowe organizowanie pracy kierowców i brak winy w powstaniu przedmiotowych naruszeń prawa.
Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.
W kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.
Organ II instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że z dokumentacji nie wynika prawidłowe zorganizowanie trasy przedmiotowego zlecenia transportowego. Sam kierowca zeznał, że wyznaczane trasy są praktycznie niemożliwe do zrealizowania Sąd w działaniu organów nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika, że wskazuje ono przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Sporządzone uzasadnienie umożliwia kontrolę ciągu myślowego prowadzącego do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany przez organ prawidłowo i w ocenie Sądu daje podstawę do dokonanych przez organ ustaleń i w konsekwencji dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu, nie wykazał się inicjatywą dowodową. Zastosowane przez organ przepisy zostały powołane prawidłowo i dokonano prawidłowej ich interpretacji.
Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.