Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek A. K. orzekł o wymeldowaniu I. P. i K. P. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ulicy [...] w T..
W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, że spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust 2 cytowanej ustawy uzasadniające wymeldowanie, ponieważ I. P. i K. P. wyprowadzili się ze spornego lokalu i nie przebywają w nim, a opuszczenie ma charakter dobrowolny i trwały, podczas gdy obowiązek meldunkowy nie został dopełniony.
Dnia 9 października 2006 roku K. P. złożył w Urzędzie Miejskim odwołanie od decyzji Burmistrza (pismo z dnia [...] października 2006 roku). W uzasadnieniu wskazał, że był zameldowany pod dotychczasowym adresem przez 40 lat, a problem powstał w chwili zakupu spornego budynku przez jego siostrę A. K., natomiast jego osoba została pominięta w akcie notarialnym potwierdzającym umowę kupna sprzedaży z 1996 roku.
Pismem z dnia 11 października 2006 roku Burmistrz przekazał odwołanie K. P. Wojewodzie wskazując, że zostało ono wniesione po terminie.
Pismem z dnia 18 października 2006 roku K. P. szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko dotyczące decyzji organu pierwszej instancji i stwierdził, że nieuwzględnienie odwołania z powodu "niedotrzymania terminu wzbudza ogromną niesprawiedliwość i niekompetencję urzędniczą".
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Wojewoda na podstawie art. 134 w związku z art. 129 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 roku, Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził, że odwołanie K. P. od decyzji Burmistrza Nr [...] z dnia [...] w sprawie wymeldowania K. P. i I. P. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia.
W uzasadnieniu postanowienia organ administracji wskazał, że decyzja wraz z pouczeniem została doręczona i osobiście odebrana przez K. P. w dniu 20 września 2006 roku. Mimo to odwołanie zostało wniesione w dniu 9 października 2006 roku, podczas gdy termin do jego wniesienia upłynął w dniu 5 października 2006 roku. Jednocześnie K. P. nie wniósł prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy.
Dnia 14 listopada 2006 roku K. P. złożył skargę na postanowienie Wojewody powtarzając w uzasadnieniu argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji administracyjnej. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia odwołania - jest zachowanie przez stronę ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony do tego podmiot i czy zachowany został przewidziany przepisami termin. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, wydając postanowienie przewidziane w art. 134 k.p.a., chyba że strona prosi o przywrócenie uchybionego terminu stosownie do art. 58 i następnych k.p.a. i wniosek ten zostanie uwzględniony.
Decyzja Burmistrza została odebrana osobiście przez K. P. w dniu 20 września 2006 roku, zatem określony w art. 129 §2 kpa termin do złożenia odwołania upływał dnia 4 października 2006 roku, a nie dnia 5 października 2006 roku jak przyjął organ II instancji. Tym niemniej organ odwoławczy trafnie uznał, że odwołanie wniesione 9 października 2006 roku zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Ponieważ odwołujący się nie złożył równocześnie z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (brak takiego żądania w pismach z dnia 8 i 18 października 2006 roku) zasadne było wydanie postanowienia o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia.
Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.).
/-/M. Bejgerowska /-/B. Koś /-/M. Ławniczak