Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2016 roku, referendarz sądowy ustanowił dla K. R. adwokata, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w P. i umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę.
Pismem z dnia 27 czerwca 2016 roku K. R. przedłożyła wypełniony na urzędowym formularzu, podpisany przez skarżącą, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego.
Zgodnie z treścią przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem lub w toku postępowania rozpoznawczego. Oznacza to, że raz przyznane prawo pomocy rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne, o ile uprawnienie to nie zostało cofnięte. Skoro wnioskodawczyni korzysta już z pomocy prawnej ustanowionego dla niej z urzędu pełnomocnika, to zbędne jest w tym zakresie ponowne merytoryczne rozpoznanie wniosku o prawo pomocy.
W rozpoznawanej sprawie należy również podkreślić, że K. R. wniosła skargę na decyzję w przedmiocie ubezpieczeń społecznych. W przypadku złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy (obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych) należy uwzględnić, że w świetle przepisu art. 239 pkt 1 lit e P.p.s.a., skarżąca jest zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Strona nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie. Nie ciąży bowiem na niej obowiązek poniesienia kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie ponownego wniosku skarżącej w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika stało się zbędne, gdyż wnioskodawczyni już z tego prawa skutecznie korzysta. W takiej sytuacji postępowanie we wskazanym wyżej zakresie należy umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 249a P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.