Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest unieważnienie zgłoszenia celnego do procedury wywozu dotyczącego towaru o wartości [...] zł.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Uzasadniając ten wniosek strona skarżąca podniosła, że nieprawidłowości w zgłoszonej procedurze wywozu są prawdopodobnie konsekwencją czynów zabronionych. Decyzja ostateczna może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie podatku VAT. Konieczność zapłacenia znacznej kwoty tego podatku może stanowić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści przytoczonych powyżej regulacji wynika, że - co do zasady - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części stanowi odstępstwo od tej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ustalenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015r. (sygn. akt II OZ 1376/14) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zrozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Należy się zgodzić z powyższym stanowiskiem jednakże zawsze odnieść się trzeba do danej sprawy dokonując pełnej analizy jej stanu prawnego i faktycznego.
W omawianej sprawie skarżący żąda tymczasowej ochrony poprzez wstrzymanie wykonania decyzji unieważniającej zgłoszenie celne uzasadniając tym, że decyzja może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług gdyż eksport towarów (objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym) na Ukrainę korzystał bowiem ze stawki preferencyjnej wynoszącej 0%. Tak więc strona skarżąca narażona będzie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za zdarzenie podatkowe sprzed prawie 5 lat.
Otóż nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie nieważności zgłoszenia celnego do procedury wywozu spowoduje wszczęcie innych postępowań, których konkluzją będzie powstanie obowiązku podatkowego po stronie skarżących. Samo jednak wszczęcie takiego postępowania nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana więc przez stronę argumentacja w istocie sprowadza się do skutków, jakie może wywołać decyzja stwierdzająca zobowiązanie podatkowe. Mamy więc do czynienia z powoływaniem się przez stronę na okoliczności dotyczące odrębnych postępowań w sprawie. Tak więc dopiero w kolejnym postępowaniu strona skarżąca będzie mogła domagać się tymczasowej ochrony czy to na etapie postępowania przed organem administracji czy to w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy czym należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być należycie uzasadniony.
Wnioskodawca ma obowiązek uprawdopodobnić, że zasługuje na ochronę tymczasową a więc wskazać na konkretne zagrożenie płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która jest wyjątkiem od zasady stwierdzającej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu czy czynności.
W związku z tym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie powoduje bezpośrednio skutków wskazanych w omawianym przepisie i działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.