Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r.
W odpowiedzi na zarządzenie w przedmiocie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, skarżący złożył wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego.
W uzasadnieniu wniosku, zawartym na druku urzędowego formularza, skarżący wskazał, iż spółka prowadzi działalność w zakresie handlu, pośrednictwa, usług łączności, obrotu wierzytelnościami. Spółka zadeklarowała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł. Wartość jej środków trwałych (według bilansu za ostatni rok) wyniosła [...] zł, a starta na koniec 2014 roku wyniosła [...] zł. Spółka oświadczyła, że nie posiada żadnych środków na rachunku bankowym. Ponadto wskazała, że w wyniku działań Urzędu Skarbowego w [...] zablokowano wszystkie konta bankowe uniemożliwiając pozyskanie i dysponowanie środkami finansowymi. Ich brak natomiast uniemożliwia wniesienie wpisu. Wszystkie środki ruchome zostały zajęte przez komorników.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że skarżąca deklaruje posiadanie środków trwałych o wartości przekraczającej znacznie wysokość kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie wspólnicy nie postawili spółki w stan likwidacji, a zatem uznali, że ich wspólne przedsięwzięcie finansowe będzie kontynuowane. W ocenie referendarza skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia [...] grudnia 2015 r. W treści sprzeciwu skarżąca zarzuciła, że postanowienie zostało wydane na podstawie nieprawdziwych przesłanek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W takim przypadku wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż skarżąca nie wykazała, aby nie posiadała dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Należy wskazać, że wykazanie w danym roku podatkowym straty nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę. Strata powstaje bowiem wskutek księgowo-podatkowego zapisu nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z 9 września 2013 r., sygn. akt II GZ 489/13). O możliwościach płatniczych strony skarżącej świadczy choćby fakt, że w dalszym ciągu prowadzi ona działalność gospodarczą. Jak podnosi się w orzecznictwie, przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08).
Ponadto osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo że podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (por. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2011 r., I OZ 191/11).
W rozważanym przypadku skarżąca poniosła stratę za ostatni rok obrotowy. Mając jednak na uwadze powyższe rozważania nie można uznać, iż poniesienie straty automatycznie oznacza utratę płynności finansowej skarżącej spółki, zwłaszcza w sytuacji, gdy spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei okoliczność, iż rachunki bankowe zostały zajęte na skutek czynności egzekucyjnych, nie została przez skarżącą wykazana.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.