Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], skarżący P.G., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej, która stała się powodem egzekwowania od skarżącego całego wynikającego z niej podatku akcyzowego oraz o zwrot pobranych z tego tytułu od skarżącego środków.
W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymierzającego podatek akcyzowy od wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu jest uzasadniony faktem, iż cały ten podatek pobrano od strony skarżącej, mimo iż prawne procedury związane z rozpoznaniem meritum sprawy nie zostały zakończone. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji z powołaniem się na fakt, iż całość kwoty podatnik zapłacił jest z gruntu niezasadne i uchybia powadze tej sprawy. Kwota, jakiej sprawa dotyczy jest znaczna i dopóki sprawa nie zostanie ostatecznie zakończona, podatek nie powinien być faktycznie płacony przez podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że powołana regulacja przewiduje możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Pojęcie to powinno być interpretowane na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który określa przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. W związku z tym należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy decyzja określająca skarżącemu podatek akcyzowy z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], nie mieści się w granicach sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, wywołanej wnioskiem strony z dnia [...] kwietnia 2013 r. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu posiada charakter ściśle procesowy, a jego przedmiotem jest wyjaśnienie zaistnienia przesłanek uzasadniających przywrócenie termin, o których mowa w art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.
Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Związku z tym sprawa sądowoadministracyjna dotycząca kontroli legalności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie odnosi się w żaden sposób do kwestii wymiaru podatku akcyzowego. W konsekwencji w niniejszym postępowaniu sądowym nie istnieje nawet możliwość rozważenia konieczności udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej w perspektywie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Po drugie, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy przede wszystkim aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; ponadto - aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki; a także aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Wynika to z jednej strony z faktu, że postanowienie to jest aktem procesowym, a z drugiej strony – posiada ono charakter odmowny. Postanowienie to nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych. Tylko zaś tego rodzaju akty - kreujące uprawnienia lub obowiązki na gruncie prawa materialnego - noszą cechę wykonalności i mogą być objęte wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia