Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron.
Ponieważ w ciągu 3 lat nie zgłoszono wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania Sąd postanowieniem z 13 grudnia 2017 r. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Pismem z 8 stycznia 2018 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. W obszernym uzasadnieniu wniosku oraz w dodatkowym piśmie strona podniosła, że chciała złożyć wniosek o podjęcie przedmiotowego postępowania, ale w okresie listopada i grudnia 2017 roku była chora – cierpiała na bóle głowy, dolegliwości neurologiczne i depresyjne. Jest osobą schorowaną i samotną, nie mogła prosić o pomoc w dokonaniu tej czynności procesowej osób trzecich. Do wniosku załączono zaświadczenia lekarskie wykazujące wskazane problemy zdrowotne odnośnie miesiące listopada i grudnia 2017 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Według utrwalonego orzecznictwa brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226, postanowienie SN z 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
W niniejszej sprawie strona wykazała brak winy w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie listopad – grudzień 2017 roku. Strona jest osobą schorowaną, cierpi na dolegliwości neurologiczne i depresyjne. Jest samotna i nie mogła liczyć na pomoc osób trzecich, przy dokonaniu przedmiotowej czynności procesowej.
Z tego powodu skarżąca wykazała w wystarczający sposób brak winy po swojej stronie w uchybieniu terminowi do wniesienia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego.
Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.