Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Starosty [...] z 30 sierpnia 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z Unii Europejskiej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
W dniu 11 lipca 2020 r. przedmiotowy pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE. Strona nie dopełniła obowiązku rejestracji pojazdu sprzedając go w dniu 20 lipca 2022 r.
Starosta [...] ww. decyzją z 30 sierpnia 2022 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. zwanej "K.p.a."), art. 71 ust. 7, art. 140n oraz art. 140mb pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm. zwanej "P.r.d."), nałożył karę pieniężną w wysokości 656 zł za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z Unii Europejskiej w wymaganym terminie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, powołując się na przepisy art. 71 ust. 7 i art 140 mb pkt 1 P.r.d. wskazał, że strona przekroczyła 30-dniowy termin do zarejestrowania pojazdu. Powyższe stanowi okoliczność bezsporną. W związku z niedopełnieniem przez stronę wskazanego obowiązku zaistniała przesłanka do nałożenia kary pieniężnej.
Organ, powołał się ponadto na treść przepisów art. 31i ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 zwanej "ustawą COVID-19") wskazując, że termin został przedłużony do 180 dni.
Organ uznał ponadto, że w sprawie nie było przesłanek do zastosowania art. 189 f kpa.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Zarzucono naruszenie następujących przepisów:
- 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.
- 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a.
- 3) art. 8 i art. art. 107 § 3 K.p.a.
- 4) art. 40 kpa
- 5) art. 140 n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 91 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 864 Kodeksu cywilnego i art. 189 f § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 140mb pkt 1 P.r.d., zgodnie z treścią którego, kto będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- – podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.
Wskazany przepis art. 71 ust. 7 P.r.d., stanowi, że właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.
Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny był bezsporny. Skarżąca przyznała, że obowiązek zarejestrowania pojazdu nie został dopełniony w terminie. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na przepisy art. 31i ust. 1 ustawy COVID-19.
Organ pominął jednak przepis art.15zzzzzn˛ ustawy COVID-19, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
Zgodnie z przepisem art. 15zzzzzn˛ ust. 2 ustawy COVID-19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W myśl natomiast art. 15zzzzzn˛ ust. 3 ustawy COVID-19 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Powyższa regulacja odnosi się do zdarzeń, które nastąpiły w okresie obowiązywania epidemii COVID-19. Stan epidemii został ogłoszony 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020, poz. 491 ze zm.) i trwał do 16 maja 2022 r., w związku z jego odwołaniem, na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027).
Powyższy przepis znajduje zastosowanie również w przypadku uchybienia terminowi przewidzianemu w art. 71 ust. 7 P.r.d., który jest terminem zawitym, w przypadku niezachowania którego, następują ujemne skutki dla strony, w postaci nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 140mb pkt 1 P.r.d.
Stwierdzając zatem uchybienie przez skarżącą ustawowego terminu dotyczącego zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z Unii Europejskiej – organ powinien w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu i wyznaczyć jej 30 - dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Spełnienie wyżej wskazanego obowiązku miało istotne znaczenie.
Powyższe działania nie zostały jednak przez organ podjęte, przez co doszło do istotnego naruszenia art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 K.p.a. Wskazane powyżej zaniechanie organu nie tylko stanowi uchybienie spoczywającego na nim obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 zd. 1 K.p.a.), ale również jest to naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.). Ewentualne przywrócenie wskazanego terminu spowoduje bowiem, że skarżącej nie będzie można przypisać naruszenia art. 71 ust. 7 P.r.d.
Wobec powyższego przedwczesne byłoby odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skargi. Dopiero jednoznaczne wykazanie, że skarżąca co do zasady powinna ponieść odpowiedzialność z art. 140mb pkt 1 P.r.d., co nie nastąpiło w kontrolowanej sprawie, pozwoli na dalsze rozważenie kwestii merytorycznych. Konieczne zatem pozostaje, zgodnie z art. 15zzzzzn˛ ust. 2 ustawy COVID-19, otwarcie skarżącej terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu z art. 71 ust. 7 P.r.d. i w przypadku złożenia takiego wniosku, rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia terminu.
Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu i wynikającej z niej wskazań do dalszego postępowania.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej P.p.s.a.) w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania - sumę pobranego wpisu od skargi (200 zł)