Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1111/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo w sprawie wniosku o przyznanie płatności. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 19 kwietnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem, że skarga kasacyjna pod rygorem odrzucenia winna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem bądź radcą prawnym (k. 71 i 75 akt sądowych).
Dnia 25 kwietnia 2013 r. R. P. nadał w urzędzie pocztowym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sporządzoną osobiście skargę kasacyjną (k. 77-80 akt sądowych), w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, jako niezgodnego z prawem materialnym i procesowym. W piśmie obejmującym skargę kasacyjną skarżący nie zawarł podstaw kasacyjnych, ani ich uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym m. in. skargę kasacyjną niedopuszczalną.
W świetle art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), od wyroków oraz postanowień kończących postępowanie w sprawie, wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna. Do orzeczeń zaskarżalnych tym środkiem odwoławczym należy m. in. postanowienie o odrzuceniu skargi.
Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokackiego, który oznacza, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona, tj. napisana i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego. Otóż, artykuł 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość - po pierwsze - wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym i - po drugie - zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Powyższe wymogi formalne skargi kasacyjnej można podzielić na dwie zasadnicze kategorie: wymogi usuwalne, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. - do których należą wymagania przewidziane w art. 46 - 47 i art. 215 § 1 p.p.s.a oraz wymogi nieusuwalne - wynikające z art. 176 p.p.s.a. Charakter nieusuwalny ma również wskazany przymus adwokacki.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie sformułował w treści pisma obejmującego skargę kasacyjną konkretnych podstaw kasacyjnych, ani nie zawarł w nim ich uzasadnienia. Nadto strona nie wskazała zakresu żądanego uchylenia lub zmiany postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 5 kwietnia 2013 r.
Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że wniesiona przez stronę skarga kasacyjna, pomimo prawidłowego pouczenia R. P. w piśmie sądowym z dnia 8 kwietnia 2013 r. o konieczności jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego), została sporządzona przez niego osobiście. Tym samym skarga kasacyjna strony zawiera brak, którego nie można usunąć w trybie przewidzianym przez art. 49 § 1 p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia