Uzasadnienie
Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia 7 lutego 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, art. 184 § 1 i 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, oraz art. 66a, art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) uchylił ostateczną decyzję własną z dnia 7.03.2008 r. o rejestracji pojazdu marki [...] o numerze nadwozia [...] nr rej. [...] na rzecz S. K., oraz odmówił zarejestrowania tego pojazdu. Uzasadniając decyzję Organ I instancji wskazał, że pełnomocnik strony złożył w dniu 12.02.2008r. w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta Poznania wniosek o rejestrację pojazdu marki [...], jako pojazdu sprowadzonego z zagranicy, wraz z wymienionym dokumentami: zaświadczeniem o przeprowadzonym o badaniu technicznym pojazdu oraz z dokumentem identyfikacyjnym, niemieckim dowodem rejestracyjnym wraz z kartą pojazdu, umową kupna-sprzedaży pojazdu z dnia 2.02.2008r., dowodami potwierdzającymi wniesienie opłaty za rejestrację pojazdu, opłaty recyklingowej, akcyzy, zaświadczeniem VAT 25 wystawionym przez NUS Poznań-Grunwald z dnia 20.02.2008r., upoważnieniem wraz z opłatą skarbową.
Na podstawie tych dokumentów przedmiotowy pojazd został zarejestrowany czasowo, co wiązało się z wydaniem pozwolenia czasowego [...], zalegalizowanych tablic rejestracyjnych o nr [...] oraz nalepki kontrolnej seria [...]. Stałej rejestracji pojazdu dokonano w dniu 7.03.2008 i na jej podstawie wydano dowód rejestracyjny seria [...] oraz kartę pojazdu seria [...].
Wznowienie postępowania zakończonego w/wym. decyzją ostateczną nastąpiło postanowieniem z dnia 9.01.2012r., w związku ze sprzeciwem Prokuratora Rejonowego Poznań - Nowe Miasto w Poznaniu z dnia 2.01.201 lr. sygn. akt. [...]. W trakcie nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w E. postępowania przygotowawczego ([...]) ustalono bowiem, że pojazd miał przebity numer VIN. Biegły mechanoskop w trakcie ww. postępowania stwierdził, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] miał oryginalny numer VIN [...]. Numer [...] został naniesiony w wyniku działań przestępczych. W chwili rejestracji samochodu nie była też oryginalna tabliczka znamionowa z numerem VIN, a fakt podrobienia tabliczki znamionowej nie był znany organowi wydającemu decyzję o rejestracji pojazdu. Oceniając materiał dowodowy, organ I instancji stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują na to, że w sprawie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Organ stwierdził ponadto, że w sprawie doszło do naruszenia art. 66a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w myśl którego cechy identyfikacyjne o którym mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. Odmawiając zarejestrowania pojazdu organ przywołał art. 72 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 20.06.1997r. - Prawo o ruchu drogowym z którego wynika, że rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5, karty pojazdu jeżeli była wydana oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany.
W ocenie Organu I instancji załączone do wniosku dokumenty: kaufvertag z dnia 2.02.2008r., Fahrzeugbrief oraz Fahrzeugschein są dokumentami nie posiadającymi mocy dowodowej, ponieważ dane w nich zawarte są niezgodne ze stanem faktycznym. W tej sytuacji zdaniem organu nie zostały spełnione obligatoryjne warunki podjęcia pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu wobec czego uzasadnione jest uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowa jego zarejestrowania.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. J. i P. J., kwestionując zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołujących się Wydział Komunikacji rejestrując pojazd nie dopełnił należytych formalności, nie sprawdził dokładnie pochodzenia pojazdu. Odwołujący wskazywali, że w E. w dniu 5.10.2007r. został zarejestrowany pojazd marki [...], należący do L. M. o takich samych numerach VIN, a pomimo tego nikt nie wstrzymał rejestracji samochodu S. K., stanowiącego obecnie własność odwołujących się. Podkreslali, że nie powinni ponosić konsekwencji nieprawidłowego działania urzędników, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i umożliwienie nowej rejestracji pojazdu poprzez wydanie nowej tabliczki z numerem VIN zwłaszcza, że nie odnaleziono poszkodowanego, któremu pojazd należałoby zwrócić.
Od w/wym. decyzji odwołał się również S. K., twierdząc, że ze swej strony dopełnił wszelkich formalności związanych z rejestracją pojazdu, a błąd leży wyłącznie po stronie Wydziału Komunikacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. w Poznaniu, nr [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856, ze zm.), art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071, ze zm.) art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, że decyzja o rejestracji pojazdu marki [...] o numerze nadwozia [...] nastąpiła na wniosek S. K., złożony na podstawie upoważnienia (załączonego do wniosku) przez jego pełnomocnika. W treści wniosku wpisano dane pojazdu zgłoszonego do rejestracji: rodzaj - osobowy, marka - [...], rok produkcji - [...], numer identyfikacyjny VIN - [...], oraz wymienione załączniki.
Wraz z wnioskiem złożony zostały dokument w postaci umowy kupna - sprzedaży z dnia 2.02.2008 r. zawartej pomiędzy S. K. a R. O. (KaufVertag), dokumenty pod nazwą: Fahrzeugbrrief i Fahrzeugschein, dokument [...] potwierdzający zapłatę akcyzy, oraz dowody poniesienia opłaty recyklingowej i opłaty za rejestrację pojazdu, zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, zaświadczenie VAT 25 wystawione przez NUS Poznań-Grunwald z 20.02.2008 r. W ww. dokumentach został wpisany numer identyfikacyjny pojazdu [...]. Wymienione dokumenty posłużyły do rejestracji pojazdu, najpierw czasowej w dniu 12.02.2008 r., później stałej w dniu 7.03.2008 r. W związku z decyzją Prezydenta M. Poznania z dnia 7.03.2008 r., nr [...] o rejestracji pojazdu wydano dowód rejestracyjny seria [...], tablice rejestracyjne nr [...] oraz znak legalizacyjny nr [...].
Do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta M. Poznania z dnia 7.03.2008 r. nr [...] doszło w związku ze sprzeciwem Prokuratora Rejonowego Poznań - Stare Nowe Miasto z dnia 2.01.2012 r., w którym Prokurator Rejonowy wskazał na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji a nie znanych organowi, który wydał decyzję. Prokurator podał, że w toku śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w E. biegły z dziedziny mechanoskopii stwierdził, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] miał "przebity" numer VIN. Widniejący w pojeździe nr VIN [...] został naniesiony w wyniku działań przestępczych. Biegły mechanoskop stwierdził, że pojazd miał oryginalny nr YIN - [...].
Do wniosku załączył opinię Nr [...] z dnia 6.09.2011 r. z przeprowadzonych badań z zakresu oznaczeń identyfikacyjnych wykonanych przez Laboratorium Kryminalistyczne KWP w W.; postanowieniu Komendy Miejskiej Policji w E. z dnia 30.09.201 lr. nr [...],[...] i [...] o umorzeniu śledztwa. Prezydent Miasta Poznania wznowił w dniu 11.01.2012 r. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia z dnia 7.03.2008 r., powołując przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, na podstawie której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
W ocenie Kolegium wznowienie postępowania było uzasadnione, Organ I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania - ujawnione zostały bowiem przez Prokuraturę Rejonową Poznań - Stare Miasto okoliczności przebicia numerów identyfikacyjnych pojazdu, nieznane organowi w dacie dokonania rejestracji pojazdu. W trakcie postępowania wznowieniowego Organ I instancji zmienił podstawę prawną swego działania, bowiem postępowanie wznowił w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa natomiast decyzję wydał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 Kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Prawidłowo również Organ I instancji ustalił istnienie podstaw do uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 28.11.2001r. o rejestracji samochodu marki z dnia 7.03.2008r. nr [...] w przedmiocie rejestracji samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], nr nadwozia [...], oraz odmowy zarejestrowania tego pojazdu na rzecz S. K..
Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zaskarżona decyzja (uchylająca dotychczasową decyzję o rejestracji i odmawiająca rejestracji pojazdu) w pełni uwzględnia wymagania tego przepisu. Decyzja o rejestracji pojazdu wydawana jest w oparciu o dowody przedłożone przez stronę. Wnioskodawca występując o rejestrację pojazdu zobowiązany jest dołączyć do wniosku dokumenty określone w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 nr 108, poz. 908, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, karty pojazdu - jeżeli była wydana, wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji - jeśli są wymagane, zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego - jeżeli jest wymagane, dowodu rejestracyjnego -jeżeli pojazd był zarejestrowany, itd.).
Złożone wraz z wnioskiem dokumenty muszą być zgodne ze stanem faktycznym, mają bowiem umożliwić organowi I instancji ocenę czy pojazd może być dopuszczony do ruchu. W myśl art. 66 ust. 3a pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66A, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy; numer silnika. Badania przeprowadzone przez biegłego mechanoskopa w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuratora Rejonowego w E. wykazały m.in., że numer nadwozia samochodu marki [...] nr rej. [...] nie jest oryginalny. Z opinii biegłego mechanoskopa z dnia 6.09.201 lr. nr [...] wynika, że "Na przegrodzie czołowej w komorze silnika znajduje się numer (fot. nr 2) o treści [...]. Na polu numerowym widoczne są ślady szlifowania oraz fragmenty poprzednich znaków (fot. nr 3).
W związku z tym przeprowadzono trawienie chemiczne pola, w wyniku którego ujawniono znaki końcówki poprzedniego usuniętego oznaczenia (fot. nr 4) o treści: [...], gdzie a oznacza znaki 3 lub 8." Biegły przedstawił w ww. opinii wnioski z których wynika, że "Obecnie widoczny numer identyfikacyjny samochodu został wykonany w miejsce poprzedniego, usuniętego oznaczenia. W trakcie badań ujawniono tylko fragment tego oznaczenia, którego treść pobadano w spostrzeżeniach z badań. Na podstawie badań oraz ustaleń poczynionych na podstawie dodatkowych oznaczeń ustalono, że poprzednie oznaczenie identyfikacyjne badanego pojazdu miało treść: [...].
Biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące numeru identyfikacyjnego należy stwierdzić, że tabliczka znamionowa nie jest oryginalna. Od badań pola numerowego silnika odstąpiono z uwagi na utrudniony do niego dostęp."
Postanowieniem KMP w E. z dnia 30.09.2011 r. nr [...] i [...] umorzone zostało śledztwo w sprawie o dokonanie w nieustalonym miejscu i czasie, a ujawnionego w dniu 21.08.2010r. w E., przerobienia znaków identyfikacyjnych nadwozia i silnika pojazdu marki [...] nr rej. [...] stanowiącego własność S. K. tj. o czyn z art. 306 k.k. Umorzenie postępowania przygotowawczego nastąpiło wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa na zasadzie art. 322 k.p.k. W świetle omówionych dokumentów pojazd nie posiada oryginalnych numerów identyfikacyjnych, a to oznacza, że podważona została również, istotna dla rejestracji pojazdu, okoliczność posiadania tytułu jego własności. Prawo własności pojazdu musi być udokumentowane zgodnie ze stanem rzeczywistym przez wnioskodawcę ubiegającego się o rejestrację pojazdu. Załączona do wniosku o rejestrację umowa kupna-sprzedaży pojazdu zawiera fałszywe treści - nr identyfikacyjny pojazdu, a zatem nie może być uznana za dowód własności pojazdu.
W badanej sprawie, w związku ze sfałszowaniem numerów identyfikacyjnych pojazdu, stwierdzić należy, że dokumenty przedłożone do rejestracji okazały się niezgodne ze stanem faktycznym, a zatem nie mogą one stanowić podstawy do dokonania rejestracji pojazdu. Zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Strony postępowania miały możliwość udziału w toczących się czynnościach organu I instancji - zostały powiadomione zarówno o wznowieniu postępowania jak i zakończeniu postępowania dowodowego. Mimo zrozumienia sytuacji w jakiej znaleźli się Odwołujący, Kolegium w ustalonym stanie faktycznym sprawy, nie mogło uwzględnić odwołań. Organ odwoławczy ponadto wyjaśnił, że zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu będzie mogło nastąpić jedynie wtedy, gdy osoba w której posiadaniu znajduje się pojazd, przedłoży w organie rejestrującym orzeczenie sądowe ustalające własność pojazdu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożonej przez R. J. i P. J. zarzucono, naruszenie art. 7 kpa przez niewyjasnienie stanu faktycznego i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania W uzasadnieniu podano. że organy rejestrujące przedmiotowy samochód dwukrotnie sprawdzały legalność dokumentów i nie dopatrzyły się nieprawidłowości, dopuszczając w ten sposób do sytuacji polegającej na tym, że na terenie kraju zostały zarejestrowane dwa samochody o takich samych numerach identyfikacyjnych.
Uczestnik postepowania, S. K. popierał skargę.
Organ odwoławczy i uczestnik postepowania, Prokurator Rejonowy Poznań – Nowe Miasto wnieśli o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Z treści uzasadnienia podniesionego w skardze zarzutu wynika, że strona wskazuje na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym podstawą wznowienia jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności fatycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję, a jego istotę stanowi to, że organ rejestrujący musiał znać z urzędu okoliczność związaną z wcześniejszym zarejestrowaniem pojazdu o takich samych numerach identyfikacyjnych, czego jednak z naruszeniem art. 7 kpa dostatecznie nie wyjaśnił. Zarzutowi temu nie można odmówić słuszności w sytuacji, gdy w świetle treści sprzeciwu prokuratora, który był podstawą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i również w tym postanowieniu, jako podstawę prawną wznowienia wskazano przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. wydane postanowienie stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
W pierwszej kolejności zatem organ winien zbadać podstawę wznowienia w aspekcie spełnienia trzech przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest
- 1. ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych dla sprawy,
- 2. istnienie “nowych okoliczności faktycznych" lub “nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej,
- 3. “nowe okoliczności faktyczne" lub “nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Swoje ustalenia w tym zakresie organ winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tymczasem ani zaskarżona decyzja ani decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia 7 lutego 2012 r. nie zawierają ustaleń koniecznych z punktu widzenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a organ pierwszej instancji wręcz wskazuje, że postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co nie jest prawdą. Zostało to zaaprobowane przez organ odwoławczy, który podał w uzasadnieniu, że organ pierwszej instancji zmienił podstawę wznowienia. Jakkolwiek taka zmiana podstawy wznowienia byłaby dopuszczalna w świetle postanowień art. 149 § 2 k.p.a., to jednak nie zwalniało to organów z obowiązku wyjaśnienia przyczyn tej zmiany, a zwłaszcza przedstawienia badań i ustaleń co do zaistnienia podstaw wznowienia określonych w postanowieniu lub też innych – określonych w art. 145 § 1 k.p.a. (z wyjątkiem punktu 4), stwierdzonych w trakcie postępowania prowadzonego po wznowieniu postępowania.
W tej konkretnej sprawie organy, wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym “dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe" zobowiązane były wykazać łączne wystąpienie trzech warunków:
- 1. w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu,
- 2. sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu,
- 3. fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.
Jakkolwiek organy obu instancji wskazały na zaistnienie pierwszego i trzeciego warunku, to jest wyjaśniły, że w związku ze sfałszowaniem numerów identyfikacyjnych pojazdu, dokumenty przedłożone do rejestracji, wymagane przez art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), a w szczególności umowa sprzedaży (Kaufvertrag) z dnia 2 lutego 2008 r. okazały się fałszywe, to zaniechały wykazania warunku wymienionego w punkcie 2. Jak się wskazuje w literaturze “warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów" (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz V Wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, str. 626). Od tego warunku przepis art. 145 § 2 i 3 k.p.a. przewiduje dwa wyjątki, których zaistnienie w tej sprawie winno być przytoczone w uzasadnieniu decyzji, czego jednak żadna z decyzji wydanych w tej sprawie nie zawiera.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające zobowiązane będą uwzględnić powyższe uwagi i wskazania sądu, przy czym w zakresie podstawy wznowienia wskazanej w punkcie 5 art. 145 § 1 kpa konieczne będzie w szczególności zbadanie sprawy w aspekcie podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu, że wcześniej został już zarejestrowany pojazd o takich samych numerach identyfikacyjnych, to jest przesłanki odwołującej się do tego, że “nowe okoliczności faktyczne" lub “nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. O ile organ odstąpi od tej podstawy wznowienia winien wyjaśnić w uzasadnieniu przyczynę zmiany podstawy wznowienia i wykazać spełnienie wszystkich przesłanek istotnych dla przyjętej podstawy.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie ustaliła w sposób wyczerpujący istnienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności wskazanych w punktach 1 i 5, zatem uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy było przedwczesne w świetle art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a..
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Poz. 270).