Uzasadnienie
A. M. (dalej skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika 1 lipca 2021r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. wydaną w sprawie [...] (prawidłowy numer [...]).
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1. naruszenie art. 240 pkt 5, 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 180 § 1 i 187 § 1 i 187 § 1 i 188 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ich zastosowania, brak zebrania i nierozpatrzenia w całości materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika,
- 2. naruszenie art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych oraz naruszenie zasady in dubio pro tributario, poprzez rozstrzygnięcie wszystkich nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika,
- 3. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez obrazę przepisów prawa materialnego w tym w szczególności art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez brak uwzględnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych decyzją oraz niezastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit b Ordynacji podatkowej,
- 4. nierozpoznanie istoty sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. wydanej w sprawie [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. (decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymująca decyzję Dyrektora Urzędu Komisji Skarbowej z dnia 31 października 2014r.), o umorzenie postępowania podatkowego w w/w zakresie i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał m.in., że w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji z 30 czerwca 2020r. "wydaje się", że organ wydał decyzję z 14 maja 2021r., którą podatnik zaskarża w całości. Jak podał, organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która nie została zaskarżona odwołaniem z 26 sierpnia 2020r. Dotyczyło ono bowiem decyzji z 30 czerwca 2020r. Skarżący podał, że organ odwoławczy nie rozpoznał istoty sprawy albowiem wydał decyzję w przedmiocie decyzji organu I instancji, która w niniejszej sprawie nie podlegała kontroli przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi a w razie nieuwzględnienia w/w wniosku – oddalenie skargi w związku z art. 54 § 2 powołanej podstawy.
W uzasadnieniu podał, że skarga podlega odrzuceniu bowiem sentencja i rozstrzygnięcie zaskarżonej nią decyzji znak: [...] nie rozstrzyga niniejszej sprawy wszczętej odwołaniem skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji organu I instancji z dnia 30 czerwca 2020r. znak: [...] Organ podał, że wskutek omyłki podczas kompletowania i wysyłki zaskarżonej decyzji zamiast pierwszej karty zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie i sentencję decyzji kończącej prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie o numerze [...] (wszczęte odwołaniem strony z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji organu I instancji znak sprawy: [...] z dnia 30 czerwca 2020r.) do egzemplarza przeznaczonego dla strony błędnie podpięto pierwszą kartę innej decyzji znak sprawy [...] rozstrzygającej w sprawie odwołania skarżącego z dnia 24 sierpnia 2020r. Decyzje organu II instancji kończące postępowanie w obu w/w sprawach były skierowane do tego samego podatnika, dotyczyły tej samej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. i zostały wysłane w tej samej kopercie.
W rezultacie w dostarczonej skarżącemu korespondencji znalazły się dwie decyzje zawierające te same pierwsze karty, a w rezultacie rozstrzygające w tej samej sprawie o numerze [...] Organ podał, że powziął o tym wiadomość podczas spotkania podatnika z Zastępcą Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 2 lipca 2020r. W aktach pozostał natomiast prawidłowy egzemplarz decyzji, tj. zawierający 1 kartę decyzji znak: [...] z dnia 14 maja 2021r. Organ wyjaśnił, że dostrzegając swój błąd na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. znak sprawy 3001- [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak: [...] z dnia 24 sierpnia 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z dnia 31 października 2014r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. (wydanej w postępowaniu odwoławczym prowadzonym pod znakiem sprawy [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji tutejszego organu znak: [...] z 30 czerwca 2020r.).
Do pisma z dnia 10 listopada 2021r. organ dołączył decyzję z dnia 6 września 2021r. znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak: [...] z dnia 24 sierpnia 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej (w trybie wznowienia postępowania) Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z dnia 31 października 2014r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. wydanej w postępowaniu odwoławczym prowadzonym pod znakiem sprawy [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji tutejszego organu znak: [...] z dnia 30 czerwca 2020r. Organ podał, że decyzja ta jest ostateczna. Została odebrana przez stronę w dniu 23 września 2021r. Strona nie wniosła odwołania.
Dnia 9 listopada 2021r. znak: [...] została wydana decyzja utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak [...] z 30 czerwca 2020r. odmawiają uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z 31 października 2014r. określającej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania, gdyż została wydana ostateczna i prawomocna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, której skarga dotyczy. Wniósł również i zasądzenie kosztów postępowania, bowiem decyzja o stwierdzeniu nieważności wydana została po wniesieniu niniejszej skargi. Podał, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi na decyzję z 9 listopada 2021r.. Pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania, podając, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, której dotyczy niniejsza skarga jest ostateczna i prawomocna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Niniejsze postępowanie podlega umorzeniu, gdyż z uwagi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji stało się ono bezprzedmiotowe.
Skarżący wniósł o wznowienie postępowania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 kwietnia 2015r. dwoma wnioskami z podaniem innej podstawy wznowieniowej. Organ wszczął dwa postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania: jedno nr [...] i drugie nr [...] W pierwszej ze spraw decyzją z 30 czerwca 2020r. odmówił uchylenia decyzji z 24 kwietnia 2015r., a w drugiej decyzją z 24 sierpnia 2020r. Od obu tych decyzji skarżący wniósł odwołanie: od pierwszej 26.08.2020r., od drugiej 24.09.2020r. Dyrektor Izby Skarbowej dwiema decyzjami z 14 maja 2020r. utrzymał w mocy decyzje odmawiającej uchylenia decyzji z 24 kwietnia 2015r. W pierwszej ze sprawy pod numerem [...], w drugiej pod numerem [...] Przy doręczeniu organ omyłkowo do decyzji nr [...] dołączył pierwszą stronę decyzji nr [...] Na obie decyzje z 14 maja 2021r. skarżący wniósł skargi. Zostały one zarejestrowane pod sygn. III SA/PO 1160/21, i III SA/Po 1161/21.
W niniejszej sprawie, gdzie do obrotu weszła decyzja z błędną pierwszą stroną organ z urzędu stwierdził jej nieważność. Decyzja w tym zakresie stała się prawomocna i ostateczna. Organ wydał nową decyzję z 9 listopada 2021r.,termin do wniesienia od niej skargi nie upłynął.
Z uwagi na powyższe zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z nieprawidłową pierwsza stroną została wyeliminowana z obrotu, po wniesieniu skargi. Tym samym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. Z uwagi na fakt, że doszło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji po wniesieniu skargi, w sytuacji zbliżonej do autokontroli Sąd na podstawie art. 201 § 1, 208 i 205 § 2 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015, poz. 1800) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł ([...] zł wpis, [...] zł koszty zastępstwa procesowego).