Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071) w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. Nr 87 z 2001r., poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania J.P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania odwołującego na pobyt stały przy ul. P. [...] w P..
Organ odwoławczy wyjaśnił, że J. P. wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. P. [...] w P.. Wniosek swój uzasadnił tym, iż jest współwłaścicielem nieruchomości i od 1991r. bezskutecznie stara się o zameldowanie pod wskazanym adresem, albowiem tam zamieszkuje. Przesłuchani w charakterze świadków B. i W. P. zeznali, iż J.P. od wielu lat zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, w roku 2001 został aresztowany i przebywa w Zakładzie Karnym. Wszystkie rzeczy osobiste J. P. znajdują się w lokalu nr [...] przy ul. P.[...]. Ustalono, że decyzją z dnia [...]r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. zarządca budynku- MPGM. w P. otrzymał nakaz opróżnienia w całości budynku przeznaczonego na pobyt ludzi przy ul. P. [...] w P. i wyłączenie go z użytkowania, umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi oraz zakazie jego używania, dokonania doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich.
Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta odmówił J. P. zameldowania na pobyt stały przy ul. P. [...] w P., pomimo ustalenia, że zamieszkiwał on pod wskazanym adresem przed aresztowaniem, bowiem budynek przy ul. P.[...] nie spełnia wymogów zezwalających na pobyt w nim ludzi. Został opróżniony z mieszkańców i całkowicie wyłączony z użytkowania.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji J. P. podtrzymał swoje żądanie zameldowania. Oświadczył, że w lokalu mieszkał od 1991 roku.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, zaś zgodnie z art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż pomimo ustalenia, że J. P. zamieszkiwał do dnia aresztowania w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu, to z uwagi na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. i to, że budynek przy ul. P. [...] nie spełnia wymogów zezwalających na pobyt stały ludzi brak jest podstaw do zameldowania wnioskodawcy w lokalu nr [...] tego budynku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. P. przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy i oświadczył, że chce być zameldowany na pobyt stały przy ul. P. [...] w P.. Na rozprawie w dniu 1.06.2006r. wyjaśnił, że zamieszkuje w przedmiotowym budynku.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. Nr 87 z 2001 r. poz. 960) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest zobowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego i długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W myśl art. 9b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie następuje pod oznaczonym adresem. Adres określa się przez podanie: w gminach które uzyskały status miasta- nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu (pomieszczenia), oraz nazwy województwa, zaś w innych gminach- nazwy miejscowości, numeru domu i lokalu (pomieszczenia), nazwy gminy i województwa.
Celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, która polega na rejestracji danych o miejscu pobytu, a więc rejestracji stany faktycznego. W rozpatrywanej sprawie bezspornym było to, że skarżący zamieszkiwał od 1991 r. w lokalu nr [...] przy P.[...] w P. do chwili aresztowania, jednakże organy administracji publicznej odmówiły zameldowania go pod wskazanym adresem albowiem ustaliły, że budynek przy ul. P.[...] nie nadaje się na pobyt stały ludzi z uwagi na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P.. Taka wykładnia normy prawnej art. 10 ust. 1 w zw. z art. 9b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest nieprawidłowa. Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i uzależnienie tej oceny od możliwości zameldowania.
Jedynie brak danych co do jednego lub kilku elementów adresu określonych w art. 9b ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych może stanowić podstawy do odmowy zameldowania. Nie można natomiast wprowadzić do badania tego elementu faktycznego innych okoliczności faktycznych, jak to ustaliły organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie. Należy bowiem odróżnić cel i funkcję ewidencji ludności jako rejestru stanu faktycznego pobytu stałego, czasowego osób, od obowiązków nałożonych na zarządcę nieruchomości wynikających z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Niezależnie od oceny sprawy pod kątem zastosowania prawa materialnego Sąd stwierdził w działaniu organów administracji II i I instancji istotne naruszenie o charakterze procesowym- przepisu art. 10 § 1 kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził brak dowodów pouczenia J.P. o jego prawie do wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Sąd stwierdza, iż decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 10 ust. 1 w zw. z art. 9b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji publicznej winien ustalić, czy adres wskazany we wniosku J.P. o zameldowanie na pobyt stały posiada elementy (dom, lokal) zawarte w dyspozycji art. 9b ustawy o ewidencji ludności oraz zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na postawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i b, 152 i 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
/-/ M. Bejgerowska /-/ T. M. Geremek /-/ M. Kosewska