Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent orzekł – na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.) - o odmowie zameldowania na pobyt stały A. J. w lokalu przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zameldowanie służy celom wyłącznie ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu Postępowanie o zameldowanie zostało wszczęte w dniu [...] na wniosek A. J. z dnia [...]. W jego trakcie przesłuchano brata wnioskodawcy – P. J. oraz siostrzeńca S. D., którzy zeznali, iż nie przebywał on w spornym budynku i nie posiada w nim żadnych rzeczy osobistych. Komenda Powiatowa Policji poinformowała, że przed osadzeniem w areszcie śledczym wnioskodawca nie przybywał w budynku przy ul. [...]. W tej sytuacji organ I instancji wskazał, że skoro A. J. nie zamieszkiwał faktycznie pod tym adresem z zamiarem stałego pobytu nie było przesłanek do orzeczenia o jego zameldowaniu. Sam wniosek o zameldowanie został natomiast złożony w trakcie przebywania w areszcie.
W odwołaniu od tej decyzji A. J. podniósł, iż był już zameldowany w przedmiotowej nieruchomości, której jest spadkobiercą. Odwołujący odniósł się przy tym przede wszystkim do okoliczności dotyczących wydania decyzji o jego wymeldowaniu, które, jego zdaniem, zostało dokonane bezprawnie.
Wojewoda Wielkopolski decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie fakt wymeldowania w przeszłości A. J. z mieszkania przy ul. [...] nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu sprawy o jego ponowne zameldowanie w spornym budynku, do którego nie było podstaw faktycznych i prawnych. Okolicznością bezsporną pozostawało bowiem, iż odwołujący nie przebywał w mieszkaniu przy ul. [...] w momencie składania wniosku o zameldowanie, ani też przed aresztowaniem. Sam zamiar zamieszkiwania w danym lokalu nie może natomiast stanowić wystarczającej przesłanki do dokonania zameldowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. J. wniósł o zameldowanie w przedmiotowym lokalu, powtarzając zarzuty dotyczące nielegalnego wymeldowania go ze spornego budynku w 2002r.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
W trakcie postępowania sądowego skarżący podniósł, iż na skutek zakończonego postępowania w przedmiocie nabycia spadku po jego ojcu stał się współwłaścicielem spornej nieruchomości (postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...], sygn. akt [...] k. 100 - 101 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Według przepisu art. 6 ust. 1 tego aktu prawnego pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają przy tym na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Jedyną przesłanką warunkującą zameldowanie na pobyt stały (jako czynność o charakterze wyłącznie rejestracyjnym) jest zatem zamieszkiwanie w określonym miejscu z zamiarem stałego przebywania. Organy ewidencyjne nie są przy tym uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania pod danym adresem.
Samo zameldowanie, jako czynność materialno – techniczna, ma zatem charakter deklaratoryjny, a więc ma potwierdzić istniejący stan faktyczny, wobec czego nie ulega wątpliwości, iż dana osoba winna najpierw zamieszkać w określonym lokalu z zamiarem stałego pobytu, a następnie dokonać zameldowania w nim (zob. m. in. wyrok NSA z 26 października 2000r., V SA 1793/00, LEX nr 54455; wyrok NSA z 06 sierpnia 1999r., V S.A. 3/99, LEX nr 49962).
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym budynku zarówno w momencie składania wniosku o zameldowanie w nim (wniosek z dnia [...], złożony do Urzędu Miejskiego w dniu [...]), jak i wydawania decyzji przez organ I i II instancji. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono bowiem, iż A. J. przebywa w Areszcie Śledczym od dnia [...], przy czym był pozbawiony wolności od dnia [...] (pismo z dnia [...] – k. 29 akt administracyjnych). Organ ewidencyjny ustalił ponadto, iż skarżący nie mieszkał w budynku przy ul. [...] również w okresie bezpośrednio poprzedzającym jego zatrzymanie i pozbawienie wolności. Tym samym jego pobyt w spornym lokalu nie mógł zostać potwierdzony przez uprawnioną osobę w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Organy administracji publicznej słusznie zatem stwierdziły, iż nie została spełniona powyższa przesłanka konieczna do zameldowania osoby na pobyt stały pod danym adresem. Nie mają przy tym znaczenia podnoszone przez A. J. argumenty dotyczące prawa własności do spornego budynku, mającego wynikać z zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po ojcu skarżącego. Kwestie tego typu nie mogą bowiem w ogóle stanowić przedmiotu badania organów ewidencyjnych, które wyjaśniają – jak wskazano powyżej - jedynie kwestię faktycznego zamieszkiwania pod danym adresem.
Należy wyraźnie stwierdzić, iż samo przedstawienie uprawnienia do przebywania w danym lokalu nie może stanowić wystarczającej i samodzielnej przesłanki przesądzającej o konieczności dokonania zameldowania (wyrok SN z [...], sygn. akt [...], OSNP 2003/20/477). Organy ewidencyjne nie mogły również zajmować się oceną decyzji o wymeldowaniu skarżącego dokonanym w [...] gdyż stała się ona prawomocna i wywołuje w związku z tym określone skutki prawne.
Ze względu na powyższe okoliczności, ponieważ nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi A.J.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 i 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/Sz. Widłak /-/ M. Ławniczak /-/B. Sokołowska