Uzasadnienie
Wraz ze skargą na decyzję organu II instancji strona wniosła 26.08.2014 r. (data nadania przesyłki) o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa decyzja II instancja z dnia 12.03.2014 r. nie został doręczona stronie osobiście, tylko uznano jej doręczenie w trybie awizo. Zdaniem strony nie miała ona zawiadomienia w skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu czy w skrytce pocztowej o awizowaniu przesyłki, wobec tego nie wiedziała o konieczności jej odbioru w urzędzie pocztowym.
O wydaniu decyzji strona dowiedziała się dopiero w dniu 19.08.2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi.
Przedmiotowa decyzja organu II instancji z dnia 12.03.2014 r. została uznana za doręczoną w trybie awizo – była ona dwukrotnie awizowana przez listonosza – w dniu 14.03.2014 r. i 24.03.2014 r. Wynika to bezpośrednio z adnotacji na kopercie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru oraz z pisma poczty z dnia 17.09.2014 r.
Wskazać należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że pod adres podawany przez stronę w toku prowadzonego postępowania wysyłano wcześniej inne pisma procesowe, które również były nieodbierane przez stronę i uznawano je za doręczone w trybie awizo – po uprzednim dwukrotnym awizowaniu (zob. m. in. wezwanie z dnia 17.02.2014 i 13.01.2014 r.). Podobnie było z doręczeniem decyzji wydanej przez organ I instancji. W tym przypadku także miało miejsce dwukrotne awizowanie przesyłki jednak strona skarżąca ją odebrała i w terminie wniosła odwołanie. Stąd twierdzenia strony skarżącej zawarte w przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu, że wnioskodawca we wskazanym czasie odbierał korespondencję kierowaną do niego i normalnie funkcjonował w ocenie Sądu są gołosłowne i zdają się być czynione jedynie na potrzeby niniejszego postępowania.
Organ II instancji mógł zatem skutecznie uznać doręczenie decyzji za dokonane w dopuszczalnym ustawowo trybie awizo. Strona w żaden sposób nie wykazała jak i w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobniła, że były podstawy faktyczne czy prawne do zanegowania skuteczności powyższego doręczenia. Tym bardziej, że organ odwoławczy wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie okoliczności związanych z doręczeniem przedmiotowej przesyłki i otrzymał odpowiedź Biura x z dnia 17 września 20014r. (akta administracyjne). Oceniając przedmiotowe doręczenie przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [..] 2014r. należy stwierdzić, że procedura postępowania była prawidłowa i brak podstaw do uznania, że doręczyciel nie pozostawił zawiadomienia o awizowaniu przesyłki z skrzynce oddawczej.
Należy zaznaczyć, że w piśmie tym zawarto stwierdzenie, że listonosz obsługujący rejon, gdzie rzeczona przesyłka była kierowana ma wiedzę odnośnie nie zamieszkiwania na stałe skarżącej pod adresem wskazywanym przez nią jako adres do doręczeń, adres zamieszkania i jednocześnie wykonywania działalności gospodarczej.
Podsumowując ustalenia organu odwoławczego i załączona do akt administracyjnych odpowiedź poczty nie potwierdzają prezentowanego w ocenianym wniosku stanowiska rzekomych zaniedbaniach organu podatkowego i podmiotu dokonującego doręczeń.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do przywrócenia stronie skarżącej terminu do wniesienia skargi.
Z tego względu Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p. p. s. a.