Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł K. W. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a na wezwanie Sądu przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że K.W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Małżonkowie nie posiadają żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych, itp.), ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Wnioskodawca wraz z żoną mieszkają w czynszowym mieszkaniu o powierzchni [...] m². Utrzymują się z renty wnioskodawcy z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w wysokości [...] zł oraz z emerytury żony wnioskodawcy w wysokości [...] zł. Jak zaznaczył wnioskodawca komornik pobiera dla ZUS z jego świadczenia [...] zł, a z emerytury żony [...] zł.
Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j z 2012 roku, poz. 270), dalej jako P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie dwuosobowe gospodarstwo domowe, w którym pozostaje wnioskodawca jest utrzymywane ze wspólnych dochodów, które średnio miesięcznie wynoszą [...] zł. Taka kwota podlega dodatkowo zajęciu komorniczemu na kwotę [...] zł. Pozostała kwota wystarcza jedynie na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania na poziomie zapewniającym minimum socjalne. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, ani zasobów, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania sądowego. Jego sytuacja pozwala zatem przyjąć, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku dla utrzymania jej gospodarstwa domowego. W efekcie zasadny jest jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.